23 september 2011

Met lood in onze schoenen stapte we uit bed, je merkte aan iedereen en alles dat het een bijzondere dag werd vandaag. Zelfs de weergoden hielpen hieraan mee. Het waaide hard en onstuimig en de lucht zag er dreigend uit. Maar Jack was zoals zowat iedere ochtend vrolijk en gezellig. De laatste keer de tas en koelbox inpakken en voor de laatste keer in de auto naar het CDTC. Daar aangekomen kregen we al snel de eerste regenbui over ons heen. Gelukkig was Jack al mee naar binnen.

Lekker spelen met scheerschuim

Lopen aan één hand! Goed hoor!

In de binnenruimte had Jack vandaag een topdag. In eerste instantie mocht hij  lekker met scheerschuim spelen. Wat zat hij te genieten, zei Merel later tegen ons. De mannen waren weer erg  jaloers op Jack, mocht hij zomaar Merel en Jessica insmeren met scheerschuim. Ondanks dat er ook veel andere kinderen aanwezig waren en het daardoor wat onrustig was, was Jack erg ontspannen en hield hij z’n armen naar beneden. Later heeft hij ook heel wat moeten lopen. Voor hem hadden ze een grote bal waar hij met een hand op kon steunen en met z’n andere hand hield hij Merel vast en zo kon hij heel goed lopen. Als beloning mocht hij op de bal gaan zitten en werd hij lekker heen en weer gehobbeld. Prachtig vond hij dat. Het mooie is dat het zitten op de bal op zich al een hele goeie oefening is voor onder andere zijn balans. Met het aandoen van zijn wetsuit  had hij goed geholpen.

Eenmaal bij het dok aangekomen, zagen we al dat het water onrustig was.  Bij de eerste watersessie konden we dat dan ook goed zien aan Jack. Hij was dan ook minder uitbundig dan de voorgaande keren. Merel deed het dan ook lekker rustig aan en hield hem lekker stevig vast, zodat het koude water niet zo in z’n wetsuit kwam. Al snel begon het weer te regenen en gingen ze snel naar het dok toe. Daar hebben ze wel wat oefeningen met hem gedaan, maar  niet teveel van hem gevraagd. Bij de tweede watersessie had Jack het wel meer naar z’n zin. Z’n handen waren meer naar beneden en hij was veel op GeeGee gericht. Dit vond Merel ook het belangrijkste vandaag, Jack lekker genietend van GeeGee. Tijdens deze sessie mocht Jack ook bovenop GeeGee varen, dit vond Jack prachtig om te doen. We kregen weer een bigsmile te zien. En om maar eens een oud spreekwoord te gebruiken; Aan alle het goede komt een einde en zo ook vandaag. Wat hebben we genoten van onze grote vriend Jack. Wat heeft hij z’n best gedaan en zijn we zo dankbaar voor alle goede zorgen van het team van het CDTC. Het is erg bijzonder hoe deze mensen de kinderen behandelen met zoveel liefde, geduld en inzet.

Het laatste ritje op de Lieve Gee Gee met Merel

In het nagesprek met Merel gaf ze aan dat Jack zeker wel gegroeid is  de afgelopen twee weken. Hij is sterker geworden in het accepteren van nieuwe situaties. Ook met het werken met Jack zag ze zeker verschil. In de tweede week  konden ze hem veel zwaarder belasten en heeft hij  heel wat gelopen en gestaan. Ook de gevraagde opdrachten voerde hij regelmatig heel goed uit. De grootste vooruitgang heeft hij geboekt met de communicatie via de ja/nee knoppen. Echt super om te zien hoe hij bijna op elke vraag  een antwoord geeft. Merel was zelf erg enthousiast over het gebruik van deze knoppen en waarschijnlijk gaan ze ze hier in de toekomst vaker gebruiken. Al met al zijn het twee bijzondere weken geweest en deze ervaring neemt niemand ons af. Merel wilde eigenlijk Jack wel op Curacao houden, maar dat vonden wij iets te gortig. Bij deze willen we haar en Jessica hartelijk bedanken. Ook willen wij beide opa’s en oma’s, ooms en tantes, nichtjes en neefjes, familie, vrienden,collega’s, buren en alle anderen die bij ons betrokken zijn bedanken voor jullie liefde en steun  de afgelopen jaren. Zeker de afgelopen weken waren zeer fijn met jullie! Als we weer terug zijn in Nederland dan gaan we een nieuw traject in met Jack, maar we zien dit met vertrouwen tegemoet.

Berichten kunnen nog tot ver na onze terugkomst in dit dagboek worden geschreven, wij zullen nieuwsgierig blijven naar de lieve reacties. Blijf de stichting volgen en schenk een bijdrage daar waar het mogelijk is. Alleen dan kunnen andere kinderen die op de wachtlijst staan ook van deze unieke mogelijkheid profiteren. Bij deze willen wij nogmaals Stichting Nicolette met alle vrijwilligers heel erg bedanken!

Met vriendelijke groet en heel veel kusjes van Jack, Ruud, Angelique, Robin, Piet en Riet.

Nog één keer op de foto met opa Cedric

Help! ze willen me niet laten gaan!

Voor de allerlaatste foto’s: http://www.mijnalbum.nl/Album=XPTVLDOD