Hoe gaat het nu met Carlijn en Wessel?
Het is bijna een jaar geleden dat wij dankzij de Stichting Nicolette met onze kinderen naar Curaçao zijn geweest om dolfijnondersteunende therapie te volgen.
Het was een heel mooie ervaring wat nog erg leeft binnen het gezin. Als gezin zijn wij daar in staat geweest om met elkaar bewust bezig te zijn met de beperkingen en de mogelijkheden van onze kinderen. Dit heeft zich ook doorgezet thuis.
Carlijn is de oudste en nu 9 jaar. Zij heeft de diagnose PDD-Nos met een taal-en spraakstoornis. Dus een aan autisme verwante stoornis. Zij heeft daar hard gewerkt aan voornamelijk sociale vaardigheden en de mondmotoriek. Carlijn is zich meer bewust geworden van de beperking. Maar weet vooral ook wat ze wel kan en hoe ze moet omgaan met bepaalde situaties. Dit vergt uiteraard oefening. Met de aanbevelingen en wat er besproken is met de therapeut in Curaçao kunnen wij Carlijn als ouders daar mee helpen. Vanuit de directe omgeving hoorden wij regelmatig terug dat Carlijn zeker stappen had gemaakt. Rustiger en zekerder in de contacten. Voor Carlijn was het ook belangrijk om dit verder uit te bouwen in Nederland. Dankzij de dolfijntherapie staat zij nu meer open om nieuwe dingen te leren. Onlangs heeft zij een training afgerond bij het centrum autisme. Dit was een sociale vaardigheidstraining. Voor het was het mogelijk om in een groepstraining deel te nemen. Voorheen heeft Carlijn altijd individueel therapie gehad. Het was voor haar goed om te ervaren dat er meer kinderen moeite hebben met bepaalde situaties. Zij kunnen dan ook leren van elkaar en een stukje herkenning ervaren.
In ieder geval was de ervaring met de dolfijn geweldig voor haar. Ze was goed gemotiveerd en daar heeft ze nog profijt van. Ze heeft ook heel mooie herinneringen. En zonder deze therapie had ze nu minder zeker in haar schoenen gestaan.
Wessel is de jongste en is nu 7 jaar.Wessel heeft PDD-Nos en ADHD. Hij heeft het nog heel vaak over Li-Na. De dolfijn waar hij mee mocht zwemmen. Ook wil hij nu natuurlijk dolfijnentrainer worden. Wessel heeft het behoorlijk zwaar gehad in Cuaçao. Maar heeft ook heel veel bereikt. Heeft meer zelfvertrouwen ontwikkeld. Het is nu wel wat fragiel maar ook met hem is er in Nederland een vervolg op waar hij daar mee bezig is geweest. Dit was van te voren al besproken met de therapeuten. Inmiddels heeft hij de ergotherapie afgerond. Wel is hij op advies van de therapeut uit Curaçao gestart met PMT. Dit staat voor psychomotorische therapie. Waardoor hij met emotionele blokkades kan leren omgaan door middel van beweging. Nog steeds wordt er veel aan het zelfvertrouwen gewerkt. De resultaten zijn duidelijk zichtbaar. Dankzij de dolfijntherapie staat hij ook meer open om zich vaardigheden eigen te maken. Een voorbeeld is ook het omgaan met boosheid. Dit verloopt wat rustiger en hij leert het ook vaker verwoorden. Ook op school durft hij te gaan leren lezen. Dit maakt zijn wereld ook weer een stukje groter. Verder is Wessel ook gestart met muziektherapie. Dit geeft hem de mogelijkheid om zichzelf beter te leren kennen. En omdat rond de tafel gaan zitten en gaan praten nog geen optie is dit een mooie manier. Het blijft nog zoeken en steeds aanpassen maar er is sinds Curaçao meer rust voor hem en het gezin.
Wessel kan nog steeds helemaal blij worden als hij over de dolfijnen verteld. Het heeft hem zo geraakt dat hij geen afscheid kon nemen. Dit was te emotioneel. De eerste weken na thuiskomst mocht ook niemand de foto’s zien en wilde hij niet vertellen. Gelukkig heeft het wel een plekje gekregen en kan hij nu met ons heerlijk nagenieten.
Wij zijn heel blij dat wij met het gezin deze unieke kans hebben gekregen. Want we hebben zo een nieuwe start kunnen maken. De kinderen hebben duidelijk resultaat geboekt en dit geeft ze meer kansen in de toekomst. We zijn de stichting en natuurlijk alle donateurs erg dankbaar!!
Wessel, Carlijn, Jan en Ellen van Marion
