Dankwoord

Middels deze laatste dag van het dagboek willen wij iedereen bedanken die zich heeft ingezet voor Stichting Nicolette om dit mede mogelijk te maken. Het is echt uniek geweest voor ons en Joris. Wij zijn erg dankbaar dat een hoop mensen zich daarvoor ingezet hebben en wij daar gebruik van hebben kunnen maken. Ook dank voor alle mensen die ons hebben gesteund via reacties op het dagboek, e-mails en andere berichten, het is erg waardevol voor ons dat veel mensen meeleven. Tenslotte een hele grote dank aan CDTC en Stichting Nicolette. Het mogelijk maken van deze unieke ervaring en de kansen die het geeft aan de persoonlijke ontwikkeling van een kind met beperkingen is een hele grote gift. Wij willen iedereen van Stichting Nicolette bedanken voor hun inzet, tijd en begeleiding. Wij zullen ons ook voor de stichting blijven inzetten en deze unieke ervaring uitdragen, zodat zoveel mogelijk kinderen met beperkingen hier gebruik van kunnen maken. Steun Stichting Nicolette door het alleen al door te vertellen!

Iedereen bedankt.

Dikke kus Joris en fam.

Vrijdag 30 november

Het hele team

Joris werd vandaag later wakker dan normaal en was in zichzelf gekeerd. Wij hebben een aftelkalender hangen, dus hij wist dat dit de laatste dag was met Chabelita. Hij had zin en liet dat zien in het water ook. Knuffels, kusjes, Anja duwde hij af en toe weg en gaf aan dat hij wel alleen met de dolfijn ging zwemmen. Hij spetterde in het water, vroeg om kaartjes en regelde het allemaal zelf. Zo nu en dan krijgen we hier een hoosbui over ons heen, worden we kletsnat en liggen er allerlei blaadjes op de grond. Om daar met blote voeten over heen te lopen, vindt Joris spannend. Ze reageren hier direct op door de dolfijn met haar neus op Joris zijn voeten te kriebelen en voort te duwen. Hij liet het gewoon toe en genoot ervan. Zo, daar zwemt een zelfverzekerd jochie zeg! Ze lieten hem genieten en ons ook. Een emotioneel moment als je de eerste dag en de laatste naast elkaar zet. Want die eerste dag was het schreeuwen, duwen en was hij angstig. Er zit maar twee weken tussen. In deze weken is zo veel bereikt bij Joris en bij ons, dat wij het idee hebben een sprong van meer dan een jaar te hebben gemaakt. De therapieën in Nederland zijn goed en wij zijn dankbaar met alle hulp. Echter een klein rekensommetje leert ons dat twee weken lang elke dag twee uur therapie feitelijk meer is dan 40 weken therapie, maar de dolfijnen therapie is veel intenser en veel grootser. De therapeuten zijn erg kundig en niet specifiek afgestemd op logopedie of fysiotherapie, maar beheersen alle facetten en kunnen en mogen hun specialisme direct onderling overleggen. De dolfijnen zijn zeer intelligent en voelen het kind feilloos aan. Situaties die hier plaatsvinden in een onbekende omgeving, kunnen wij direct terugkoppelen en ‘oplossen’. Hierdoor blijft het ook veel langer bij het kind hangen. Daarnaast krijgen wij als ouders zoveel handvatten mee, die wij thuis goed in kunnen zetten. Kortom: het concept staat als een huis en is een unieke ervaring voor heel het gezin, die nog lang na zal doordringen in onze herinnering. Wij zeggen de dolfijnen gedag en gaan genieten van nog drie dagen ontspanning.

‘Elk afscheid betekent de geboorte van een herinnering’ (Dali)

Donderdag 29 november

Gezichtsmassage

Vandaag mochten wij weer dichtbij komen kijken. Voor ons heel fijn, zo zien wij gedetailleerd wat de therapeuten doen en horen wij hoe ze communiceren met Joris. Een heel verschil met vorige week. Een hard DA! betekende daar, wijzend met zijn vinger. Wegdraaien en -kijken als hij iets niet wilde en vooral duwen en trappen. Dat was voor Joris communiceren met een vreemde. Vandaag echter zei hij duidelijk KA! en keek met een vragende blik de therapeute aan. Hij wilde graag een KAart om aan te geven wat hij met de dolfijn wilde doen. Een klein voorbeeld om aan te geven hoe hij vooruit gaat. Als ouders zien veel meer vooruitgang dan wij hier kunnen omschrijven. Deze hele week is Joris zo lief en rustig en kan alle veranderingen gemakkelijk aan. Hij kijkt ons ook aan als wij iets uitleggen om vervolgens met een blik of een gebaar duidelijk te maken dat hij het begrepen heeft en dat het goed is. Gisteren is Anja even langs geweest om tijdens het eten mee te kijken. Laten wij jullie de details besparen van dit eetmoment;-) Joris liet keurig het gedrag van thuis zien en alle problemen die zich voordoen tijdens het eten. Gelukkig maar, want daar gingen ze vandaag weer mee aan de slag. Op de foto kun je zien hoe ze Joris een gezichtsmassage geeft, vooral rondom het mondgebied. De andere therapeute geeft met een handdoek diepe druk voor wat afleiding. Hij lijkt relaxed, maar wilde continue omhoog, weg van alle prikkels daar. Vanmiddag hebben wij nog een apart gesprek met de logopediste over het eetmoment en daarna uitleg over de training van dolfijnen. Nog één keer genieten morgen!

Woensdag 28 november

Eén met de dolfijn

Wauw wat een ontspanning bij Joris in het water! Bij de rest van de familie ook. Er hangt hier een heel ontspannen sfeer. De therapeuten halen bewust de druk van de ketel de laatste dagen om Joris te leren zelf keuzes te maken. Hij geniet er enorm van. De dolfijn en Joris voelen elkaar zo goed aan dat Chabelita vandaag  Joris in het water kwam halen om een rondje te zwemmen, zonder dat de trainster een seintje gaf. Bijzonder om te zien en de therapeuten waren ook onder de indruk van de relatie tussen de dolfijn en Joris. Hoeveel kusjes en visjes Chabelita wel niet van Joris krijgt ha ha! Zelf hebben wij ook weer tips gekregen hoe wij Joris keuzes kunnen laten maken, zonder af te wijken van consequent opvoeden. Wij beseffen ons hoe belangrijk onze rol en vraagstelling hierin is. Onze zinsopbouw lokt al een reactie uit. Niet alleen bij Joris, maar ook tussen de kinderen onderling. Ze concluderen dat als Joris zijn aandacht eenmaal is getrokken, hij ook leerbaar is en zeer gemotiveerd. Gesproken taal begrijpt hij dan goed. Vandaag hebben we stilgestaan bij het gooigedrag en het weglopen. In welke situatie ontstaat het en hoe kunnen wij het beste reageren. De waarom vraag is hier minder belangrijk. Ook in het stellen van diagnoses vinden ze hier ondergeschikt aan het positief veranderen van het (probleem)gedrag. En dat vinden wij een opluchting en een groot verschil met de werkwijze in Nederland. Hoe kunnen wij het beste uit het kind halen, het kind sprongen in de ontwikkeling laten maken, ouders het gedrag laten begrijpen en handvatten voor thuis meegeven? ‘Ankers’ leggen die thuis bovengehaald worden en toepasbaar zijn in elke situatie.

Dinsdag 27 november

voorbereiding

Joris en Sjors hebben vannacht samen op een kamer geslapen in ons nieuwe onderkomen met een prachtig uitzicht op zee. Opvallend was dat Joris heel ontspannen was tijdens de watertijd vanmorgen met Anja. Ze vonden dit heel bijzonder om te ervaren. Als Joris heel rustig is, wordt de dolfijn ook rustig en dat merkt de trainster. Zie het als een spiegel voor ons als ouders;). Als wij rustig zijn, worden de kinderen dat ook. Andersom bouwt Joris veel spanning op in zijn spieren als er iets spannends gebeurt, ook in positieve zin. Bijvoorbeeld als de dolfijn spettert in het water of iets onverwachts doet. De kunst is om hem rustig te houden in zoveel mogelijk situaties. Een van de mogelijkheden is een verzwaringsvest en enkelgewichten. Het vest was geloof ik al 3 kg! En hij vindt het heerlijk. In het water gaat dit vanzelfsprekend uit, dan geven ze hem wel diepe druk door hem stevig vast te pakken of hem zijn knieën te laten pakken. Dan ontspant hij snel. Vandaag hebben wij als ouders massagetraining gekregen. Wij dachten dat ze ons zouden leren hoe wij de kinderen konden masseren, maar dit bleek voor onszelf te zijn. De opdracht is elkaar eens in de week een korte massage te geven om tussendoor echt de ontspanning op te zoeken. Tevens gaven ze tips voor kindermassages. Vooral voor kinderen met een prikkelverwerkingsproblematiek is dit aan te raden. De afgelopen avonden was Joris aan het spoken. Terwijl Sjors vroeg of hij naar bed mocht, wilde Joris vooral klieren, grapjes uithalen en uit zijn bed klimmen. Met diepe druk en een massage was hij uiteindelijk zo vertrokken. Heerlijk voor hem en voor ons. Vandaag stond dus in het teken van ontspanning en rust. Het laatste hebben wij nu gelukkig gevonden in ons appartement op de begane grond. De bovenste etage was toch wat spannend met onze klimmende kinderen.

Joris met vest en enkelbanden

Maandag 26 november

Vandaag ging Joris met veel plezier weer naar de dolfijnen. Anja was weer beter een kreeg een dikke knuffel. Het weekend was goed verlopen, behalve de regen die op zondag viel. Heel de dag stortbuien. Daar is ons kikkerlandje niks bij! Dus waren we aan huis gebonden. Het voordeel was dat wij als ouders alle geleerde opvoedtips konden inzetten. Daar had Joris alleen even geen zin in. Hij werd geregeld boos en gooide spullen weg. Vandaar dat Anja besloot even niks te verwachten van hem. Gewoon Joris zijn ‘gang’ laten gaan. Hij mocht beslissen wat hij wilde doen. Hiermee vergroot hij zijn zelfverzekerdheid. Dat werkte. Hij was helemaal trots na de therapie en volledig ontspannen. In de middag zagen we hier het resultaat van. Onverwacht hebben we onze spullen ingepakt en zijn we naar Het Lions Dive Resort vertrokken. ‘S nachts was het 2x alarm van het huis afgegaan en stonden we weer met beveiliging. Dat slaapt niet prettig meer en we willen ons concentreren op de therapie. Met dank aan stichting Nicolette zaten we einde van de middag in ons nieuwe verblijf. De overgang verliep heel goed en Joris heeft het goed geaccepteerd. Verandering is moeilijk, maar Chabelita heeft hem er doorheen geholpen.

Vrijdag 23 november

Visjes kijken

Visjes kijken

Visje geven

Vandaag waren wij vroeg bij CDTC. Joris vindt het lastig om te wachten, dus vroegen wij of hij bij de visjes wilde kijken. Ja!, dat floepte er gemakkelijk uit. Verrassend, want normaal kunnen wij niet afwijken van het standaard patroon en zeker niet net voordat hij wat leuks gaat doen: dolfijnzwemmen. Naast het therapiecentrum ligt het toeristische Sea Aquarium. Van kleine vissen tot haaien zijn hier te bewonderen. Joris vindt het prachtig. Normaal houden wij hem goed vast, zodat hij niet wegloopt. Begin van de week hebben wij met de therapeuten over zijn wegloopgedrag gesproken. Het levert ons veel stress op, omdat hij altijd wegloopt als hij daar kans toe ziet. Dit heeft vaak tot gevaarlijke situaties geleid. Anja en Nicole hebben hem deze week continue gevraagd naast hen te lopen, niet te rennen en hebben veel voor hem afgebakend. Bijvoorbeeld door een zwart matje in de douche te leggen. Alleen op die manier is het voor Joris duidelijk dat hij moet blijven staan. Een andere manier is de lijn van A naar B uit te stippelen en te visualiseren. In de praktijk is dit nog moeilijk toe te passen. Vanmorgen was een mooi moment om dit uit te proberen. En voilà, Joris heeft los rondgelopen bij alle aquariums zonder weg te rennen. Hoe dat kan? Wij verbazen ons over meer zaken de afgelopen 5 dagen. Tijdens de therapie heeft Joris met memorykaartjes gewerkt, die beplakt zijn met allerlei voorwerpen: pasta, schuursponsjes, stokjes enz. Door de kaartjes te voelen, werkt Joris aan zijn prikkelverwerking in het mondgebied. Dit gebied reageert namelijk sterk op prikkels in handen en voeten. Tijdens het spel zagen de therapeuten dan ook veel beweging in het mondgebied. Eerder heeft sensorische integratie, buiten het eetmoment, geleid tot het eten van stukjes(zoals een boterham). Ons doel nu is hardere stukjes als een cracker of een appel. Tot slot het leukste van de eerste therapieweek: Joris kijkt ons geregeld recht in de ogen aan. Heel bijzonder. Wij gaan het weekend in  en openen onze ogen voor Curaçao.

Donderdag 22 november

Vandaag alweer de vierde dag voor Joris. Hij was erg moe en gaat dan ook wat dwars zitten en op de grond liggen bij het opstarten van de dag. Het fijne is dat wij gedurende deze therapie ook hier goede handvatten voor krijgen, zodat wij Joris goed kunnen begeleiden. Bij aankomst bij CTCD bleek dat zijn vaste therapeute Anja ziek was. O jee en nu? Door goed te communiceren en goed zijn nieuwe therapeute van vandaag voor te stellen, was Joris weer snel op zijn gemak. De therapie en de doelen gaan gewoon verder en natuurlijk lag Chabelita, zijn vaste dolfijn en inmiddels grote vriendin, al op hem te wachten. Joris kijkt gemakkelijker de dolfijn en de therapeuten aan en maakt heel bewust klanken als: B, K, T en V. Hij is hier veel bewuster mee bezig. Hij lijkt nu door te krijgen dat hij communicatie zinvol in kan zetten. De dolfijn beloont hem immers continue. Vandaag hebben ze geoefend met duidelijk ja en nee zeggen. Voorheen moesten de woorden uit zijn tenen komen, maar met de kaartjes erbij gaat dit vele malen makkelijker. Hij voelt zich bij de dolfijn erg op zijn gemak en geeft hem nu handmatig een visje. Joris pakt de vis uit de emmer en gooit het in de bek van de dolfijn alsof hij dat al jaren doet. Gelukkig hebben wij net de vissenkom thuis weggedaan. Morgen is Anja hopelijk weer beter en kan zij verder gaan met het eetgedrag. Vanmorgen hebben wij de gedragsdeskundige gesproken. Bij CDTC komen gezinnen die vaak tegen dezelfde problemen aanlopen, waardoor therapeuten direct antwoord kunnen geven op onze vragen uit de praktijk. Heel prettig. Wellicht dat ze nog met degene kan praten die vannacht onze auto openbrak voor de deur. Gelukkig niks gestolen, maar wel twee uur lang politie en beveiliging voor de deur. Het voordeel: de jongens hebben genoten van de takelwagen vanmiddag en wij hebben een nieuwe, rode auto. Het is hier geen dag saai, in de buurt van de Caracasbaai!

Woensdag 21 november

Om klokslag 5.00 uur wordt iedereen hier wakker. Joris heeft dan hele verhalen en zal dat iedereen laten horen. Om 7.15 uur zitten we elke dag in de auto. Om 8.00 uur begint de therapie. Joris was prikkelbaar en moe. Hij vertikt het om overdag te slapen en hij eet een stuk minder. Vanmorgen haalde hij het kaartje van de dolfijn van het pictobord. Dit gebruiken wij om zijn dagstructuur duidelijk te maken. Hij had geen zin dus. Waarom niet? Geen idee. Eenmaal daar aangekomen was er niets meer aan de hand. Joris kan moeilijk tot geen stukjes met een harde structuur verdragen. Door spelenderwijs, buiten een standaard eetmoment, de cracker aan te bieden, heeft ze het voor elkaar gekregen dat hij 5 hele kleine stukjes heeft geaccepteerd. Wauw! Stap 1 is gezet. Nog grotere sprongen maakt hij in zijn spraakvermogen en het gericht aankijken. Wij moeten het wel uitlokken, maar dan vraagt hij met gebaren en klanken: Mag ik wat drinken? Daarbij is Joris in drie dagen drie nieuwe klanken gaan gebruiken. Hetzelfde aantal als in het afgelopen jaar! Gistermiddag hadden wij een happy hour met therapeuten en andere gezinnen. Nooit zo’n succesnummer voor Joris. Na 5 min. zei hij heel duidelijk: Ik wil naar huis! Ha ha goed gezegd jongen. Therapeuten, wat doen we nu? Joris wist het wel: zoveel mogelijk wegrennen. Vanmorgen hebben wij hier bruikbare tips voor gekregen en de familietherapeut keek naar onze opvoedingskwaliteiten. Hieruit blijkt dat wij ook nog wat vooruitgang kunnen boeken. Vandaar dat wij vanmiddag een familyswim met de dolfijnen hebben 😉

Dinsdag 20 november

Jemig, wat een belevenis. Rennend vloog hij de therapeute in de armen, zwaaide naar ons en liep met zijn eigen koffertje naar binnen. Hij was er weer klaar voor. Ondertussen spraken wij met de familietherapeute over de relatie tussen Joris en Sjors. Hoe kunnen zij hun eigen spel ontwikkelen, maar ook leren samenspelen? Na bruikbare tips komt Joris een knuffel geven en zwaait nog even. Hij wil naar de dolfijnen. In een dag lijkt hij een half jaar ouder. Hij heeft duidelijk zijn structuur gevonden. En wat een rust heeft hij in het water. Hij gilt bijna niet meer, wijst veel minder naar de kant en geniet volop van de dolfijn. Die laat hij zwaaien, springen, met zijn vin wapperen en kusjes geven. Als de dolfijn op het einde een harde kreet geeft op commando, reageert Joris hier niet op. Wij kijken elkaar hoofdschuddend aan. Hoe kan dit? Niet eens zijn handen op zijn oren. Wat een slimme dieren en wat een goede trainsters. Dat kleine mannetje ligt hier op de buik van een dolfijn en krijgt met zijn vinnen een knuffel. Niet te geloven en Joris vindt het prachtig. Ondertussen ziet hij ons echt niet staan. Wij verbazen ons over zijn concentratie. Zelfs als Anja op het dok met foto’s zijn spraak probeert uit te lokken, ziet hij niet eens dat de dolfijn 10 meter de lucht in springt. Die verhoogde concentratie van bijna 4x geloven wij nu wel. Dat zien wij voor ons neus gebeuren.

Maandag 19 november

Daar gaat hij! Met spanning in zijn lichaam loopt hij met Anja mee, zijn hoofdtherapeute. Zij heeft zich gespecialiseerd in spraakproblematiek en heeft veel ervaring. De gehele sfeer is erg goed bij CDTC en wij worden erg vriendelijk ontvangen en op ons gemak gesteld. Want zij weten ook wel dat wij het bijna net zo spannend vinden. Na eerst even binnen gewerkt te hebben, komt Joris in wetsuit weer naar ons toegelopen. Nog een kus en daar gaat hij. Met Anja, de dolfijntrainster en een begeleidster loopt hij naar het dok, waar de dolfijn al vrolijk rondjes zwemt.  Joris wil vrij snel het water in en is ondanks de spanning ook heel nieuwsgierig. Al snel zien wij vanaf de kant dat Anja zich op twee punten concentreert: zijn auditieve prikkelverwerking en de communicatie. Joris wil bij de eerste gil van de dolfijn het water weer uit. Gillend en trappend wijst hij naar de kant. Hij moet van Anja eerst oogcontact maken en aangeven wat hij wil. Dan pas krijgt hij zijn zin. Dat heeft ze in alles doorgevoerd en Joris pikt het heel snel op. Het gegil van de dolfijn blijft beangstigend en wij willen bijna gaan zeggen dat zijn koptelefoon op moet, maar weten dat wij dat niet moeten doen. In het evaluatiegesprek blijkt dat ze dit bewust niet heeft gedaan. Anja heeft namelijk de dolfijntrainster gevraagd om Chabelita(de dolfijn) de geluiden van zacht naar hard te laten opbouwen, zodat Joris kan wennen aan het geluid. Dat blijkt te werken. De laatste 10 minuten lijkt het hoge geluid hem weinig meer te doen. Oh ja, daarom is dit zo’n unieke therapie!

Wie is Chabelita ? http://www.cdtc.an/nl/the-team/the-dolphins

curacao therapiedag 1

Even voorstellen

 

19 november is het zover. Joris Persoon springt in het diepe met een dolfijn. In het Dolfinarium wilde hij alleen maar het water in, dus dat komt wel goed. Hoe hij op de therapie zal reageren, blijft een enorme verrassing. Dat wij een hoop lol zullen hebben, is zeker. Joris is een vrolijke jongen met het syndroom van Down. Hij wordt bijna 6 jaar en heeft een hoop voor zijn kiezen gehad. In zijn eerste maanden heeft hij een hartoperatie ondergaan en in een paar jaar al heel wat buisjes in zijn oren gekregen. Dit heeft geleid tot veel verbetering, maar zeker ook tot een ingewikkelde voedselproblematiek. Wij hopen dan ook op wat verbetering in het eetgedrag.
De reis naar Curaçao is volledig uitgestippeld. Joris houdt namelijk niet van verrassingen. In Curacao weten ze dat. Vandaar dat we al een boekje hebben ontvangen met alle foto’s van het CTDC, geweldig. De foto’s vertellen precies hoe een therapiedag verloopt. Thuis werken wij ook met foto’s en pictogrammen om zijn dagstructuur aan te geven. Dit geeft Joris houvast. Daarnaast gebruiken wij veel gebaren. Joris begrijpt gesproken taal wel, maar praten is erg moeilijk. Gebaren vindt hij leuk en op deze manier kan hij zich uitdrukken. Hopelijk krijgen wij nog wat meer inzicht in zijn taalontwikkeling.
Maar de grootste uitdaging worden alle prikkels die op hem afkomen: het vliegtuig, een nieuwe omgeving, de warmte, nieuwe mensen en die enorme dolfijn! Hij gaat het allemaal geweldig vinden, maar de spanning zal enorm zijn. Wij hopen dat de therapeuten veel tips zullen geven om zijn prikkelverwerking te kunnen verbeteren. 
Wij gaan het beleven, op naar Curaçao!

23 september

Wij zijn weer thuis na een vermoeiende reis .Marcin heeft ongeveer 4 uur geslapen en de resterende tijd  , ongeveer 6 uur rusteloos in zijn vliegtuigstoel gezeten . Het was vandaag ook allemaal weer zo vreemd .Zijn hele structuur was weg en de afgelopen 14 dagen hebben we ontdekt dat hij daar het beste op reageert. Nu de hele dag gammel doorgebracht en straks maar vroeg ons mandje in , zodat we weer het snelste van onze yetlag afkomen.

Nog even voor de insiders en voor onszelf een kort overzicht hoe het deze weken gegaan is met zijn suikers.Vaak gecontroleerd en erachter gekomen dat de therapie en de warmte veel schommelingen met zich meebracht .Over het algemeen zat hij in de nacht rond de 14.5 waarna het in de loop van de ochtend opliep naar 18.  Niet bijgespoten ,want na de therapie zat hij op waardes tussen de 5 en 7 .Hieruit blijkt dus hoeveel energie de dolfijnentherapie kost. De middag en avond was weer goed onder controle te houden  ,maar in de loop van de avond begon hij dan weer te stijgen.

Nu nog een weekje thuis bij ons en dan gaat de volgende grote verandering plaatsnemen .Verhuizen naar het Westerhonk .

Allemaal de groetjes van ons en tot ziens thuis of in het Westerhonk .

 

vrijdag 21 september

Vanmorgen wakker geworden met toch een beetje een naar gevoel, echt de laatste therapiedag. Char was ook best wel uit haar doen merkte we, een beetje stilletjes at ze haar boterhammetje op. Afscheid nemen is ook zeker niet haar ding maar van ons ook niet hoor. Als je 2 weken met zulke bijzondere mensen te maken hebt gehad valt t niet mee om daar afscheid van te moeten nemen. Toch vanmorgen nog maar even heerlijk bij het zwembad gelegen, afkoelen in het water en een boek lezen.Char met haar DS zitten spelen en Nigel uiteraard met zijn mobiel. Ook nog wat leuke foto’s gemaakt van allemaal. Ritch en Rob nog wat souvenirs gescoord en ja toen was het dus echt tijd om naar het CDTC te vertrekken voor de allerlaatste keer.

Laatste wandeling naar het CDTC

Daar aangekomen hebben we eerst nog wat met de ouders van Kees en van Laura zitten kletsen en afgesproken om na de therapie een groepsfoto te maken met alle ouders, kinderen en therapeuten. Je krijgt toch in die 2 weken een band met elkaar, ziet ook de vooruitgang bij de andere kinderen en praat daar dan over met de ouders. Mooi hoor wat er hier gebeurd, een geweldige ervaring die we voor geen goud hadden willen missen dat is een ding dat zeker is. Wat een betrokkenheid van iedereen hier, ouders, therapeuten, stagiaires, en iedereen waar je mee te maken hebt hier. Ook mijnheer Martina, een geweldige man die hier de beveiliging doet is zo betrokken bij alle gezinnen. Hij staat dan ook uiteraard op de groepsfoto die we gemaakt hebben.

Groepsfoto

Char had helemaal zin om te beginnen dus snel naar binnen met een lekker stukje bananencake dat Ritch en Rob gister gekocht hadden en die Anja en Teresa ook moesten proeven van Char. Wij in die tussentijd nog één keer een heerlijk broodje gegeten en wat gedronken. Vooral dat drinken moet je goed bijhouden hier want de temperatuur is hier de afgelopen weken weinig onder de 30 graden geweest. Zal dus behoorlijk aanpassen worden vanaf zondag want we begrepen dat de temperatuur in Nederland toch wel wat graden lager ligt. Na de binnensessie was het weer tijd om het water in te gaan met Chabelita en vandaag mocht Rob mee op het dok. Ook Nigel mocht heel even mee het dok op omdat hij heel graag nog een afscheidskus van Chabelita wilden. Gelukkig werd dat goed gevonden en met een big smile en een dikke knuffel heeft hij afscheid kunnen nemen haar.

Afscheidskus!!!

samen dansen met Chabelita, Li-Na en Anja

In het water mocht Char weer even met 2 dolfijnen zwemmen, Chabelita en Li-Na. Eerst maar wat dansen met allebei, het blijft geweldig om te zien, hier kun je uren naar blijven kijken. Snel nog een rondje zwemmen met de dames en toen moest Li-Na terug naar haar eigen dok om met Laura te gaan zwemmen. Tussendoor op het droge heeft Char een lekkere gezichtsmassage gekregen van Anja, het scheelde niet veel of ze lag te slapen.

Terwijl Char op het droge bezig was heeft Rob Chabelita bezig mogen houden. Mooi om te zien hoe ook hij ervan zat te genieten. Ritch heeft geloof ik rond de 300 foto’s staan schieten dus een aandenken heeft ie er in ieder geval aan overgehouden! Na de massage was het weer watertijd voor Char, heerlijk lui al dobberend op het vlot lag ze te genieten hoe Chabelita haar voor duwde.

Relaxen op het vlot.

Ook het spelen met de bal, de hoepel en natuurlijk met het surfplankje door het water werd vandaag nog maar eens herhaald. Maar toen kwam toch het moment van afscheid, nog een laatste kus en een knuffel aan Chabelita. Nog even zwaaien en een dankjewel aan de dolfijn trainster. Heel langzaam dan toch het dok verlaten, dag Chabelita, dankjewel voor alles wat ik met jou heb mogen doen de afgelopen 2 weken en wat zal ik je enorm gaan missen.

Chabelita zwaait als afscheid.

Laatste terugkeer vanaf het dok

Na het douchen en omkleden de laatste evaluatie met Anja, wat was ze tevreden over Char en wat heeft ze fijn met haar kunnen werken. Het klikte echt vanaf de eerste minuut en hoe moeilijk is het dan om gedag te zeggen. Niet alleen Char maar zeker ook wij, hebben zo enorm veel geleerd van Anja. Ze is echt een geweldig lief mens, ze heeft ons zoveel tips meegegeven om verder mee te kunnen. Anja, bij deze nogmaals enorm bedankt en we blijven je op de hoogte houden van de vorderingen van Char. Je bent echt TOP!!! En ook Teresa, je bent een geweldige lieve meid. Heel veel succes met het laatste deel van je studie en we gaan er vanuit dat je volgend jaar je diploma op zak hebt. Ook jij ontzettend bedankt voor alles! Char had voor allebei de dames een armbandje gekocht als bedankje wat ze beide erg leuk vonden.

Ja en dat was het dan….. Nog wat geklets en geknuffel en een tas met mooie herinneringen, een dvd met beeldmateriaal van de 2 weken, een cd met foto’s en een hele mooie grote foto met Chabelita en Anja en Char. Nogmaals, iedereen van het CDTC, heel erg bedankt voor de mooie tijd die wij hier hebben mogen beleven!

Dikke knuffel!

Uiteraard ook een heel groot dank je wel aan de stichting Nicolette want zonder hen hadden wij dit nooit mee kunnen maken. HEEL HEEL ERG BEDANKT LIEVE MENSEN!! En natuurlijk willen we ook iedereen die de stichting gesponsord heeft op welke manier dan ook, heel erg bedanken. Een laatste SUPER DANK JE WEL aan al onze trouwe volgers van de afgelopen weken. Het mee lezen en het schrijven van reacties heeft heel veel indruk op ons gemaakt. Dus LIEVE LEZERS, dank jullie wel en ik ga proberen om zondag nog een allerlaatste berichtje te schrijven over onze echt laatste dag hier en de terugreis!!

21 september

Chabelita zegt alle lezers gedag

De laatste therapiedag is aangebroken . Brengt het nog verrassingen of is het wel genoeg voor Marcin en ons . Het is het laatste .Zoveel indrukken ,zoveel geleerd en zoveel handvatten .Marcin en wij moeten alles nog even goed tot ons door laten dringen .Het waren in ieder geval super weken .Een ervaring en belevenis om nooit meer te vergeten .Stichting Nicolette onwijs bedankt dat wij dit met Marcin mochten meemaken .We gaan met wat we hier geleerd hebben hard aan het werk.

De dolfijnenkunstjes werken zeker aanstekelijk .Volgens ons kan Patrycja zo solliciteren als dolfijn om een paar showtjes weg te geven .Wel moet zij nog even oefenen.

Bijna net zo goed als Chabelita

Vanmiddag nog heerlijk een keertje gezwommen .Lukte weer een paar baantjes zonder zwemband. Nog even en Marcin kan met oma mee naar het zwembad de hoge bomen. Morgenochtend nog een keertje met de meiden zwemmen  voordat de grote reis weer gaat beginnen. Maar eerst hadden wij nog een verassing voor Marcin .Als beloning voor het harde werken van 10 dagen therapie kreeg hij een alcoholvrij biertje .Het smaakte hem nog prima , al kreeg hij het nu met een lepeltje naar binnen want drinken lukt nog niet ,maar wie weet wat voor verrassingen hij nog voor ons in petto heeft. Dus Tomek ,hij kan weer een biertje met je drinken. Leuk van je Tomek dat je zo goed voor de honden Bandit en Kwiebus  hebt gezorgd. We hebben jullie wel gemist .

BIERTJE !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Dit is het laatste dagverslag van ons .Wij willen iedereen bedanken die deze weken met ons meegeleefd hebben en ook vonden wij het ontzettend leuk om al jullie reacties te lezen. Wellicht komen wij elkaar tegen bij het Walking Dinner a.s. zaterdag 29 september .Kijk op de site hoe je je op kan geven  , dan zien we elkaar daar . Voor nu tot ziens in  het koude Nederland brrrrrrrrr. Aad , Ineke , Marcin , Patrycja en Nicolet.

donderdag 20 september

Wat gaat de tijd hard als je t naar je zin hebt, vandaag de één na laatste therapiedag. Pff nog even niet aan morgen denken, zal een moeilijk afscheid worden. Vanmorgen heerlijk rustig de dag begonnen, beetje uitgeslapen op gemak aan t ontbijt gezeten en natuurlijk de reacties gelezen. Dat blijft een favoriet onderdeel van de dag. Zo leuk om te lezen dat er zoveel mensen blijven lezen, meeleven en lieve berichtjes schrijven. We waarderen dat echt enorm! Na het ontbijt even een winkeltje opgezocht om nog wat leuke aandenkens voor thuis te scoren. Moet zeggen, t is nog gelukt ook. Daarna het schriftje van Char bijgewerkt, altijd een leuke bezigheid en voor Char een stukje therapie omdat ze toch na moet denken over wat ze de vorige dag gedaan heeft en wat ze het leukste vond. Uiteraard haar wensen voor vandaag genoteerd en daarna was het weer tijd om naar het CDTC te vertrekken. Nigel ging weer gezellig mee en Ritch en Rob waren vanmorgen opgehaald, met een Hummer nog wel, door een lokale bewoner ( bekende van de oma van Rob) om het eiland wat meer te verkennen. Ze hebben een erg leuke dag gehad.

Bij het CDTC aangekomen wilde Char een grapje uithalen met Anja en Teresa door zich te verstoppen en hen te laten denken dat ze vandaag de therapie maar een keertje over zou slaan. Anja en Teresa speelde het spelletje geweldig mee en gingen druk met Nigel in overleg . Wellicht wilde hij Char d’r plekje wel innemen vandaag. Waarschijnlijk vond Char dat toch niet zo een goed plan want ze stond in no time achter Anja. Wat een lol had ze, grapje helemaal gelukt naar haar idee! De dames vertrokken meteen naar binnen en zijn daar hard aan t werk gegaan. Een mooie tekening van een slak gemaakt samen en meteen geplastificeerd om mee naar huis te kunnen nemen als geheugensteuntje dat Char moet praten als een slak. Ook meerdere foto’s gemaakt van Char waarbij ze zelf aangaf wat het voor haar makkelijker zou maken om rustig te kunnen praten. Deze foto’s krijgt ze morgen ook geplastificeerd mee, het helpt haar namelijk als het visueel gemaakt wordt. Daarna was het natuurlijk weer tijd om het dok op te gaan en heerlijk met Chabelita in het water te liggen.

Chabelita op haar rug door het water.

Het stoere gedrag laat Char hier steeds minder zien, ze liet zich als een dame het water in glijden. Keurig hoor! Flippers aangedaan en een rondje gemaakt met maar liefst 2 dolfijnen, wat een feest. Char dook halverwege naar beneden en werd gevolgd door allebei, erg knap gedaan en onwijs leuk om te zien hoe dan twee staarten en Char d’r flippers even boven het water uitsteken voor ze helemaal onder water verdwijnen. Daarna de therapie verder alleen met Chabelita die op haar rug zwom en Char meenam door het water.

Tussendoor werd er zoals gewoonlijk weer even heerlijk geknuffeld, iedere dag worden er nogal wat kussen uitgewisseld. Ook de hoepel kwam weer aan bod, Chabelita komt de hoepel keurig brengen en Char en Anja houden hem dan samen vast. Net boven het water zodat Chabelita er mooi doorheen kan springen. Goed gelukt, net als mijn foto vandaag. Eindelijk op het juiste moment op het knopje gedrukt :).

Chabelita springt door de hoepel

Er werd ook nog gezongen ( oh oh Den Haag) samen met Chabelita en natuurlijk even lekker hard door het water geduwd worden op het surfplankje, blijft het meest gave onderdeel.Op het einde mocht Char zelf nog voor dolfijn trainster spelen, wat haar prima afging. Ze heeft al heel wat tekens opgeslagen in haar hoofd en Chabelita deed precies wat er van haar verwacht werd. Daar verdiende ze uiteraard een visje mee en Anja, ja die had zoals jullie hieronder kunnen zien, ook wel trek in een lekker visje.

Visje happen!

Na het douchen nog even nabespreken en een hele dikke groepsknuffel voordat we weggingen.

Groepsknuffel!

Terug bij het appartement zijn we om gaan kleden om de rest van de middag op het strand door te brengen. Heerlijk liggen lezen, op een luchtbedje op zee dobberen en toen Ritch en Rob weer terug waren nog gesnorkeld en echt heel veel visjes gezien. Al met al weer een heerlijke dag gehad met zijn allen. Op naar morgen lieve lezers, met pijn in ons hart de laatste therapiedag.

20 september

Goedemorgen /middag /avond . Deze keer alle aandacht naar Marcin en niet naar Chabelita . De therapiesessie ging goed  , maar ‘s middags in het zwembad heeft Marcin twee baantjes gezwommen zonder zwembandje .Echt super om te zien dat hij het zwemmen zo goed opgepakt heeft. Was wel spannend hoe hij het zou doen zonder drijfmiddelen maar jullie kennen Aad , gewoon proberen en het ging goed. John ,  is het zwembad thuis al klaar ????,vraagt marcin ,anders blijven we nog een poosje hier. Helaas , morgen de laatste therapiedag en dan zaterdag weer naar huis .Zoveel geleerd deze twee weken.Vanavond zijn we met z,n drieen  Aad ,Maricn en ik naar een visrestaurant geweest .Wij hebben heerlijk gegeten.  Marcin kan nog niet rustig in zijn rolstoel zitten dus het was eten met hindernissen. We weten nu dat we daar nog even mee moeten wachten .Terug in het appartement waren de meiden alweer terug .Zij hadden ergens oerhollands een hamburger met patat gegeten en zaten nu diverse afleveringen te kijken van goede tijden slechte tijden. Oke ,als jullie dan even oppassen gaan wij nog even een cocktailtje drinken. Toen we weer terug waren ,een spelletje kaarten  met z’n vieren ,nou ja eigenlijk met z’n vijven want Marcin wilde ook meedoen .Hij is en blijft een spelletjesfiguur.Hebben heerlijk ouderwets gelachen .Leuke afsluiting van de dag. Al heb ik natuurlijk weer verloren.

hoe kan ik nu mijn kaarten zien?

Voor ons welterusten en voor jullie goedemorgen. groetjes van de kaarters.

woensdag 19 september

Vandaag dag 8 van de therapie. Vanmorgen iets later opgestart dan normaal, we lagen allemaal wel lekker. Na weer een heerlijk ontbijtje op ons balkon, met ja nog steeds dat geweldige uitzicht, zijn we weer heerlijk naar het zwembad gegaan. T blijft een luxe om zo de dag te beginnen. Ritch en Rob zijn gaan snorkelen, deze keer wat brood meegenomen om de vissen te lokken. Ze kwamen erg enthousiast terug, iets verder de zee ingegaan en veel mooie en ook grote vissen gezien. Het trucje met het brood werkte ook goed, de vissen kwamen heel dichtbij en aten zelfs uit hun hand. Vrijdag gaan Char en Nigel ook mee en misschien gaan Nicolette en Patrycja (schoonzus en zus van Marcin die hier ook zijn via de stichting Nicolette) ook mee. Bij het zwembad nog een poosje gezellig met oma en opa zitten face timen, rond een uur of 12 ‘s middags hier komt dat meestal het beste uit want dan gaan oma en opa ongeveer aan hun avondeten beginnen dus zijn ze allebei thuis.. Blijft apart hoor die 6 uur tijdverschil, oma dacht ook dat Char al klaar was met therapie maar nee, ze moest nog beginnen. Nigel vertelde oma dat hij wel dolfijn trainer wil worden hier waarop oma meteen antwoordde dat ze dan mooi kon komen logeren bij hem!! Ja hoor oma, zei Char die dat hoorde, je kan dan wel op de boot logeren waar Teresa ook ‘woont’! Haha, oma en op een boot logeren lachte oma, dat is niet zo’n goed plan. Maar oma, de boot ligt op de kant hoor dus dat kan dan makkelijk zonder zeeziek te worden. Na nog wat gezellig heen en weer geklets was het bijna tijd voor therapie dus gedag gezwaaid en konden oma en opa gaan eten. Wij nog even naar boven om om te gaan kleden en Char ging alleen op weg naar het CDTC, dat kon ze inmiddels best wel zelf hoor. Daar twijfelde we ook geen seconde aan maar we hebben haar toch even gevraagd of we dan op een afstand mochten volgen zodat we bij de therapie wel aanwezig konden zijn. Pfff gelukkig, dat was geen probleem.

Bij het CDTC aangekomen zat Char al gezellig met Anja te kletsen en zijn ze al snel vertrokken naar de kamer van Teresa. Anja vroeg namelijk aan Char of ze een beetje kon koken, ja hoor zei Char want dat leer ik op school. Nou dat kwam mooi uit, ze zouden een lekker eitje gaan bakken. Dat is natuurlijk niet zomaar, overal zit een reden achter want het is onderdeel van de therapie. Nu was het dan ook bekijken of het Char lukte om de juiste spullen bij elkaar te verzamelen en ook in de juiste volgorde aan het bakken zou slaan. Met een klein beetje hulp is dat prima gelukt en konden ze een heerlijk gebakken eitje eten voordat ze het dok op gingen. Goed gedaan Char alleen een beetje jammer dat je niet genoeg had gebakken om ons ook van een lekker eitje te kunnen voorzien :).

heerlijk relaxed zwemmen met Chabelita

Tijd om het dok op te gaan en de afspraak was om daar lekker relaxed en heel rustig de therapie te vervolgen. Nog steeds bezig om het stoere en af en toe drukke gedrag wat in te dammen. Ging heel goed vandaag hoor en je ziet dat Char zich er eigenlijk best prettig bij voelt om heerlijk rustig met Chabelita rond te zwemmen. Wanneer ze Chabelita namelijk aait terwijl ze samen zwemmen, i.p.v. haar bij haar vin te pakken, zwemt Chabelita heel relaxed mee. Char vond t steeds wel gaaf Chabelita bij haar vin vast te houden want dat is voor Chabelita een teken om hard te gaan zwemmen en Char voor te trekken door het water. Ja, en hoe harder hoe mooier is eigenlijk de regel bij Char. Helaas meid, dat gaat niet altijd op! Vandaag ook weer keuzes gekregen van Teresa met de kaarten en weer laten zien dat het kiezen nu best goed gaat. De keuze viel vrijwel direct op het spelen met de ring met Chabelita, leuk om te zien hoor. Char gooit de ring weg en Chabelita haalt hem op om hem vervolgens netjes bij Char terug te brengen, wat zijn het toch intelligente dieren. Ook kwam het vlot weer aan de beurt vandaag en ja, Teresa was weer het haasje. Op het vlot Teresa, kom op dan kom ik ( Char) wel bij je zitten. Zo gezegd zo gedaan en het ging helemaal goed totdat ze besloten dat ze ook best op het vlot konden gaan staan zingen waarbij ook Chabelita haar deuntje mee zong. Toen was het toch wel even wankelen samen op het vlot maar ze bleven staan, echt heel goed gedaan vonden wij. Chabelita dacht er echter anders over en dook onder het vlot om ze een duwtje richting het dok te geven en jawel hoor dat ging net even te onstuimig waardoor beide dames vlak voor het dok alsnog in het water lagen. Bedankt Chabelita, geweldig om te zien en zowel Teresa als Char kwamen lachend weer boven water!

Zingen op het vlot met Chabelita

Samen spelen met de ring

Na de therapie kwamen we Nicolette en Patrycja tegen bij het CDTC en vertelde Char dat ze nog naar de zeeleeuwen en de dolfijnenshow wilde. Toevallig wilde de meiden daar ook heen en Char vond t wel een goed plan om dan maar met hen daarheen te gaan. Ritch en Rob wilde daar ook gaan kijken dus spraken ze af om gezellig met elkaar te gaan. Nou, dat was voor ons ook wel een prima idee! Wij, Peet en ik, zijn heerlijk samen terug gaan lopen naar het zwembad om af te koelen. T was een erg warme dag vandaag. Rond half 5 kwamen Ritch en Rob terug van de zeeleeuwenshow maar zonder Char, die was samen met Nicolette en Patrycja na de show naar de dolfijnenshow gegaan, Ritch en Rob hadden die eerder op de dag al gezien en de meiden vonden het prima om samen met Char te gaan. Char kwam enthousiast terug met de meiden, ze vindt t wel wat hoor om een beetje met de grote meiden op stap te gaan. Nicolette en Patrycja waren wel aan verkoeling toe dus alle drie nog even lekker het zwembad ingedoken.

Vanavond gezellig en lekker gegeten bij Augustos, dit keer met zijn vieren want Ritch en Rob gingen met een oud collega van Ritch eten bij Nemo. Allemaal een gezellige avond gehad en nu toch echt tijd om te gaan pitten! Wij zeggen elkaar welterusten en tegen onze lieve lezers zeggen we tot morgen maar weer!!

Het is hier echt mooi!!!

19 september

dit is moeilijk maar wel gaaf

Marcin heeft de nacht  goed doorgebracht en was voor 9.00 uur niet aanspreekbaar . Hij is weer helemaal zichzelf. Volgens ons zijn zijn darmen ook wat rustiger geworden en zelfs lukt het op de dag goed om zijn rust te nemen .Vaak is hij ‘s middags na zijn therapie en eten zo moe dat hij vaak een uurtje rustig zit waarna we meestal nog een keertje met hem gaan zwemmen . Zo heeft hij op de dag een goede dagbesteding ,alleen ‘s avonds valt het nog niet mee . De concentratie om T.V. te kijken heeft hij ( nog ) niet en dan valt het niet mee om dan  alleen maar te zitten .Vandaag met de therapie hebben ze bij Marcin zijn nekspieren ingetapet om te proberen of hij zo zijn hoofd rechter kan houden , zodat hij beter kan eten . Ze hadden de kleur zelfs aangepast aan zijn wensen  (geintje  ), maar de kleur is KNALROZE . Zo echt zijn kleur .Toen hij op het dok kwam  om met Chabelita te gaan zwemmen was  dolfijn Deedee er ook .Hij mocht even met twee dolfijnen aan het werk .Dat is leuk  ,maar wel weer een stukje moeilijker om met allebei je hand een dolfijn vast te houden .Gelukkig is Anja er altijd om te helpen .Van haar leren Marcin en wij heel veel .Krijgen heel veel tips .We moeten alleen even kijken welke tips wij mee aan de slag gaan , aangezien Marcin niet alles tegelijk kan leren en er bij Westerhonk vast geen tijd en verzorgers zijn om alles te kunnen leren . Vanavond zijn Patrycja en Nicolet lekker cocktail(s) gaan drinken aan het strand . ‘s Avonds heb je hier nog een temperatuur van 26 graden . Heerlijk. Op de dag  is het vaak wel wat te warm .32 graden met zon is zelfs voor mij af en toe te warm en dan heb ik het nog  niet over Aad . Voorlopig gaan we nog een paar dagen genieten voor we terugkomen in ons koude kikkerlandje. Iedereen bedankt voor all reacties .Dit is zo ontzettend leuk om te lezen en ook een fijn gevoel dat er zoveel familie, vrienden en bekenden met ons meeleven. Het is altijd een leuk begin van de ochtend voor ons. Dubbele dolfijnen groet

Dinsdag 18 september

Hoe blij kun je zijn om Anja weer te zien!

Dag 7 van therapie, de ochtend kan niet snel genoeg gaan voor Char. Zodra ze haar bed uit is komt de stelling, ik ga toch weer naar therapie vandaag! Wanneer ze een ja als bevestiging krijgt komt die big smile tevoorschijn en gaat ze vast tellen hoeveel keer ze geweest is en hoeveel keer ze dan nog mag. Eerst vanmorgen vroeg de huurauto teruggebracht waarbij we onderweg, schrik niet, een regenbuitje kregen van toch wel 5 minuten. Een grote donkere wolk hing even boven ons maar was ook weer snel verdwenen, de zon kwam tevoorschijn en die bleef de rest van de dag! Na het wegbrengen van de auto van ons ontbijt genoten met Char en Nigel. De grote jongens waren al weg, zij zijn vanmorgen naar Willemstad geweest met het busje dat hier 2x per dag speciaal voor rijdt. Na het ontbijt hebben we ongeveer t hele appartement op zijn kop gezet, help, Char d’r schrift is kwijt. Niet te vinden, echt ongelooflijk en niet gevonden ook. Met Chr de afspraak gemaakt om dan maar wat eerder naar het CDTC te gaan vanmiddag en te kijken of ie daar soms nog ligt. Char tevreden en op naar het strand, heerlijk liggen luieren zo’n anderhalf uur onder een palmboom want in het zonnetje was  t weer behoorlijk warm. Char met de oortjes van haar i-pod in de oren lekker liggen relaxen, muziek blijft haar favoriete ding.

Hij is echt groot!

Bijna tijd om naar therapie te gaan dus naar boven om de spulletjes op te halen zodat we weg kunnen. Nigel liep met mij mee naar boven en terwijl hij mij aanstootte om naar een redelijk grote leguaan te kijken, stapte hij bijna op de staart van een 2e leguaan. Dat hadden we nog niet eerder gezien, 2 van die mooie grote dieren samen op stap.

Chabelta is met haar tong aan het schudden.

Aangekomen bij het CDTC zat Anja buiten om nog heerlijk van haar pauze te genieten maar plofte Char meteen maar naast haar op het bankje. Ze is echt helemaal gek op haar en Teresa. Meteen gevraagd of het schrift wellicht gister hier was blijven liggen en ja hoor, Teresa zocht en vond het schrift!! Beide dames nog even laten genieten van hun pauze en met schrift en Char naar binnen gegaan om op te schrijven wat het plan van Char voor vandaag zou zijn en wat ze van gister heeft gevonden. Vooral het gesprek dat ze met Anja en Teresa heeft gehad gister vond ze heel fijn, ja sommige dingen bespreek je natuurlijk liever met je ‘vriendinnen’ dan met je  moeder. Voor vandaag staat nu toch echt de massage voor Anja op het programma, nou en dat is gelukt ook. Terwijl Char Anja aan het masseren was, die daarbij bijna in slaap viel, kwamen er een aantal ander therapeuten langs die komende week ook wel gemasseerd wilde worden. Char krijgt het nog druk! Anja stelde meteen voor om er dan wel geld voor te gaan vragen waarop Char zoals altijd, toch tante Lia, zegt dat het voor vrouwen gratis is!!

het vlot en de drijfnatte Teresa weer terugbrengen naar t dok.

Na de massage op naar het dok, heerlijk het water in met Chabelita. Na wat rondjes zwemmen samen met Chabelita kreeg Char van Teresa 2 kaarten voorgehouden waar plaatjes opstonden met een activiteit die ze met Chabelita mocht doen. Ze moest wel zelf een keuze maken en daar waar het Char altijd erg moeilijk afgaat met keuzes maken, zagen we hier het resultaat van van de afgelopen dagen hard werken. Ze maakte bijna direct een keuze, echt geweldig, zonder twijfelen. Zo merken we elke keer weer hoeveel invloed de therapie heeft op haar, voor een ander misschien kleine dingetjes maar voor Char en voor ons heel belangrijk.Met het surfplankje zwemmen kon helaas niet vandaag, Chabelita had een wondje bij haar mond en dan is voortduwen met haar snuit niet zo fijn voor haar. Wel heeft Chabelita op een teken van Char lekker gek met haar tong aan het schudden geweest, dat is echt zo gaaf om te zien. Daarna mocht Teresa weer plaats nemen op het vlot en natuurlijk dreef ze weer af, was ook wel de bedoeling want zo konden Anja, Char en Chabelita haar net als gister gaan redden. Helaas voor Teresa liep het iets anders af dan gister, Char en Anja hadden een leuk plannetje gemaakt. Ze vroegen Teresa of ze ook op het vlot zou kunnen staan i.p.v. zitten, nou dat durfde Teresa wel maar dan moesten de beide dames wel op afstand blijven. Prima, dat zouden ze wel doen. Nou jullie raden t al denk ik, de afstand was niet zo heel groot tussen de dames en het vlot waar Teresa wankelend op stonden voor ze het doorhad werd er door Anja en Char even flink tegen het vlot geduwd. Oh oh, daar ging Teresa met kleren en al het water in en wat hebben de dames hard gelachen. Ja, dit soort grapjes is aan Char wel besteed! Gelukkig kon Teresa er ook om lachen.

Keuzes maken.

Na de therapie is Teresa even met Char wat rond gaan kijken zodat Anja met ons kon napraten. Flink wat nieuwe info en handvatten aangereikt gekregen waar we hier en sommige dingen thuis mee aan de slag kunnen. Heel belangrijk is om te gaan werken aan haar werkgeheugen. Zelf kunnen vertellen zonder te twijfelen of bevestiging te zoeken wat er bijvoorbeeld gister gebeurd is. Grote lijnen gaat vaak nog wel maar gericht antwoorden op bepaalde vragen wordt lastig. Het zou voor haar ontwikkeling, zeker in het zelfstandig functioneren, heel goed zijn als hier meer aan gewerkt gaat worden. We krijgen van Anja nog een site door waar we meer info uit kunnen halen betreffende een eventuele cursus hiervoor. Heerlijk hoor zo’n Anja die meedenkt, meekijkt en zoveel goede dingen wil voor Char!! Wat zijn we onwijs blij met haar!

Heerlijk afkoelen!

Na de therapie nog heerlijk bij en in het zwembad gelegen en samen met haar broers en Rob gezellig bezig geweest. Beetje duiken, balletje gooien naar elkaar en natuurlijk in het water gegooid worden door grote broer. Het blijft een plaaggeest maar gelukkig kan Char veel hebben van Ritch. Vanavond lekker nasi gegeten en daarna nog wat gekletst en toen was het weer bedtijd. Morgen weer een nieuwe dag, een nieuwe therapie met nieuwe kansen. Toch?!! Lieve mensen, morgen weer een nieuwe verslag.

18 september

Vandaag weer een totaal andere dag dan gister.Marcin is erg onrustig , maar in het water vind hij wel de rust.Hij werkt dan ook goed mee en het zelf zwemmen lukt steeds beter. Nu nog iets uitzoeken dat we hem ook thuis kunnen dwingen zijn rust te nemen .Dat klinkt niet vriendelijk , maar deze aanpak werkt bij Marcin het beste . Hij moet eerst goed weten wat er van hem verwacht wordt en dan lukt het soms wel. En net als bij alle dingen die Marcin al geleerd heeft , HEEL VAAK  HERHALEN. En altijd de opdrachten  op dezelfde manier aanbieden .Aad en ik hebben vanmiddag / vanavond de toerist uitgehangen in Willemstad. Patrycja en Nicolet waren zo lief om vanaf 14.00 op te passen . Dit  hebben ze ook wel geweten , want Marcin heeft wat last van zijn darmen ,waarschijnlijk van het zeewater . Ze hebben gezellig met hem pannekoeken gegeten en vol bewondering gezien hoe Marcin dus door onze barriere heengaat als hij wilt.Hij klimt er dus gewoon overheen. Weten we dus ook weer. Moeten we gewoon weer wat anders verzinnen. Er is overal een oplossing voor zegt Aad altijd. In Willemstad hebben Aad en ik lopen shoppen (Niet te lang) .en daarna heerljjk op een terrasje aan het water tapas gegeten. Ook natuurlijk over de beroemde beweegbare brug gelopen . Het was een heerlijk relaxed middagje.Toch nog wat gezienvan Curacao. Morgen is het alweer de 8e dag therapie gaan we alweer aftellen. Kijken wat deze dag weer brengt. groetjes van ons allemaal.

maandag 17 september

Start van een nieuwe therapie week vandaag, wat gaat de tijd hard. Heerlijk weekend gehad maar voor Char kon het niet snel genoeg om zijn. Wat heeft ze zin in de therapie, we merken echt dat ze zich er prettig bij voelt. Vanmorgen eerst het schrift ingevuld, hoe was het vrijdag en wat zou je willen doen vandaag. Char was hier heel duidelijk in, het surfplankje met Chabelita blijft favoriet en ze wilde weten of Chabelita achteruit kon zwemmen door boven het water uit te komen en alleen met haar staart vaart te maken. Verder wilde ze zoals ze beloofd had aan Anja weer even aan de massage! Daarnaast vond ze ook wel belangrijk om over bepaalde emoties te praten, wat dingen waar ze soms wat moeite mee heeft. Geeft wel aan dat ze heel veel vertrouwen heeft in Anja en Teresa.

Chabelita in actie!!

Vanmorgen voor de therapie eerst nog even lekker een uurtje in het zwembad gelegen. Met de jongens aan het ballen geweest en Rob heeft onderwater foto’s gemaakt van het duiken dat ze met elkaar aan t doen waren. Peet lag heerlijk te zonnen, dat is aan hem wel besteed en ik in vijftig tinten grijs aan het lezen wat erg verslavend is. Kwart over 12 naar het appartement om om te kleden en spullen te pakken voor de therapie! Eindelijk

Daar aangekomen eerst het vooraf gesprekje dat we elke dag hebben met Anja en Teresa. Uiteraard even gesproken over de leuke stapavond vrijdag waarbij we beide dames nogmaals bedankt hebben dat ze Char zo een onwijs leuke avond bezorgd hebben. Het was tenslotte ook gewoon hun vrije avond. Geweldig om dan te horen dat ze het zelf ook enorm naar hun zin hebben gehad en genoten hebben van het feit dat Char zo lekker spontaan is en niet bang is om contacten te leggen. Ze legden uit dat het voor hen ook leerzaam was en ze  een goed beeld van Char kregen buiten de therapie om. Wat hen vooral was opgevallen is dat Char niet echt belemmerd lijkt te worden door het feit dat ze soms wat lastig uit haar woorden komt vanwege het stotteren. Ze blijft gewoon lekker kletsen met iedereen. Na een wat langere binnensessie waarbij Char zelf mocht aangeven waar ze over wilde praten zijn ze naar het dok gegaan waar Chabelita al op hen wachtte.

Rondje zwemmen met Chabelita

Netjes en zonder te spetteren als een dame het water in gegaan, knap hoor! Een klein stukje onstuimigheid is er bij dit onderdeel al uit! Even relaxed een rondje zwemmen met de handen op de rug van Chabelita, wat zien we Char dan genieten! Daarna mocht Char Chabelita laten zingen, nou toen kwam er een nog grotere lach op haar gezicht. Chabelita maakt dan ook zulke leuke geluidjes dat ook wij aan de kant staan te genieten. Wat een geweldige dieren zijn het toch, de dolfijnen. Ook het surfplankje kwam weer aan bod, super om te horen hoe Char geleerd heeft daar om te vragen en hoe ze eigenlijk steeds dingen vraagt sinds afgelopen week. Mag ik met het surfplankje alsjeblieft! Niet alleen dat ze het netjes vraagt maar ook dat deze zin er zonder problemen uitkomt is echt super. Ze is ook heel veel bezig met haar ademhaling als ze er even niet helemaal uitkomt, vaak uit zichzelf en een andere keer moeten we haar er aan herinneren. Heerlijk dat we zoveel vorderingen zien bij haar, echt het kan niet vaak genoeg gezegd worden: het is zo BIJZONDER wat we hier meemaken.

Samen zingen!!

Na de watersessie besproken met Anja en Teresa hoe het vandaag gegaan is, zowel binnen als in het water waarna Char met Nigel naar het appartement is gegaan om even lekker uit te rusten. Het zijn vermoeiende dagen! Wij, Peet, Ritch, Rob en ik, hadden vanmiddag een workshop massage. Leuk om te doen, en heerlijk om te krijgen haha. Voorkeur blijft uitgaan naar een massage krijgen!! Zijn bijna anderhalf uur bezig geweest en gingen daarna lekker relaxed terug naar het appartement. Al met al weer een heerlijke en bijzondere dag geweest! Lieve lezers, we blijven het bijzonder vinden om elke dag weer zulke enorm leuke en lieve reacties te krijgen. Dank jullie wel en tot morgen maar weer!

17 september

kijk mij eens

Na een spelletje dominoes (weer dik verloren) moet ik even denken waar te beginnen met ons dagelijks verslag. Er is weer zoveel gebeurt vandaag. Marcin leert zoveel met zijn therapie en van Chabelita. Nadat wij aan Anja en Yvonne hadden verteld dat hij zo goed al zwemt met een zwemvest heeft Anja Marcin alleen een zwemband omgedaan .Eerst nog twee maar al snel werd het er een .Ook zo blijft hij goed zwemmen en hij verraste iedereen door heel goed met zijn handen Chabelita vast te pakken en ook te houden .Echt super om te zien .Ook was hij heel alert vandaag en maakte veel oogcontact. Een super goed begin van de week. Vanavond hebben  we met z’n allen vanaf een boot de zonsondergang bekeken. Marcin heeft af en toe wel 15 minuten gezeten en verder kon hij op de boot lopen , hij kan dan toch niet weg .Het was wel twee uur varen wat voor hem wel wat te lang is maar het lukte toch prima  . Hij wordt wel steeds ondernemender. Vanavond was hij langs onze barriere gelopen welke wij hebben gemaakt voor de deur ,zodat deze open kan blijven staan en was al naar beneden. Dat is even schrikken .We moeten dus nog beter opletten of de deur dichtdoen . Hopelijk kunnen wij dit ooit eens aan hem uitleggen dat hij niet weg mag lopen. (of verlangen wij nu te veel) . Al met al is het  een dag met een gouden randje .Dit is het  voor vandaag . Tot morgen  Groetjes van hele trotse ouders en meiden . En niet te vergeten Marcin .

zondag 16 september

Daar zijn we weer, even 1 dagje zonder verslag gedaan dit weekend. Lekker weekend gehad met zijn allen en met de huurauto op stap geweest. Maar eerst nog even wat over vrijdagavond, Char heeft t onwijs gezellig gehad. Volop gedanst en aan de pure cola on the rocks, in plaats van bier, gezeten vertelde Anja en Teresa. Leuke barman heeft ze ook nog ontmoet, ze staat zelfs met hem op de foto! Ze was dan ook moeilijk over te halen om naar huis te gaan. Nog even gekletst met een ander stel wat bij ons in het hotel zit en daar aan de bar zat. Ja ach, ook hier kent Char weer iedereen en iedereen kent Char. Uiteindelijk toch echt tijd om te gaan en al stuiterend kwam ze binnen, ja wat wil je als je geen cola gewend bent haha. Maar ze was ook zo enthousiast over het optutten, het dansen en de cola on the rocks, dat ze alles tegelijk wilde vertellen. Oeps, dan is het toch nog even moeilijk om wat ze de hele week geleerd heeft in de praktijk te brengen.

Cola on the rocks!!

Zaterdag zijn we naar Willemstad gereden,  wat gewinkeld en gewandeld door de stad. Leuke gekleurde huisjes gezien en uiteraard de pondjesbrug op geweest. Nog wat gedronken en langs de drijvende groente en fruitmarkt gelopen, erg leuk om te zien. Na een paar uurtjes stad was het tijd om Rob op te gaan halen van het vliegveld. We waren er lekker op tijd en hij had nog wat vertraging dus alles bij elkaar zo’n 2 uur op het vliegveld doorgebracht. Daarna waren we t allemaal wel een btje zat en zijn we terug naar ons appartement gegaan. Omkleden, handdoeken mee en t zwembad in gedoken. ‘s Avonds gezellig een potje yathzee gedaan met zijn zessen waarbij Char grote weg gooide!!! Of heet t nou grote straat:). Niet te laat gaan slapen want we wilde vanmorgen naar de Westpunt gaan rijden. Rond 10 uur zijn we in de auto gestapt en gaan rijden naar eigenlijk de andere kant van t eiland. Er loopt maar 1 weg die kant op, de weg naar Westpunt heet ie! Leuke tocht waarbij je onderweg vooral veel leuke gekleurde huisjes tegenkomt, van mooie huizen tot een soort van krotten. Heerlijk om te zien dat er gewoon mensen op een stoeltje langs de weg zitten te kijken naar de voorbijgangers en dan even zwaaien. Daar zouden wij in Nederland toch echt geen tijd voor hebben. Na Westpunt gepasseerd te hebben zijn we bij de grote Knip gaan zwemmen en snorkelen. De grote Knip is echt een hele mooie baai, een soort van bounty eiland. Ook een mooi wit strand, net als bij ons, maar de zee is daar echt nog blauwer dan blauw.

Mooi, de grote Knip!

Vanavond zijn we in Otrobanda wezen eten bij restaurant de Gouverneur, we hadden besproken op de galerij. Dan zit je dus zoals t woord al zegt op een soort open galerij en kijk je op het water met aan de overkant de gekleurde en verlichte  huisjes. Geweldig leuk plekje om te zitten en daarbij ook nog eens heerlijk gegeten. De mannen waagde zich alle vier aan de bananensoep,op advies van wat mensen die daar al een keer gegeten hadden. Een lekker romig en pittig soepje, de heren vonden t heerlijk. Char eerst een broodje kruidenboter uiteraard en ze hadden kip met cashewnootjes op het menu staan! Nou haar avond kon niet meer stuk. We hebben echt zitten genieten daar, wat heeft ze haar best gedaan om netjes te eten! We zijn zo trots op haar. Na een super lekker en gezellig weekend lagen we allemaal op tijd in bed, morgen gaan we weer aan de therapie en Char heeft er enorm veel zin in!! Lieve lezers tot morgen voor het verslag van  alweer de 6e therapiedag!!

Lekker eten bij de Gouverneur.

16 september

O , wat is dit ??????

Op onze vrije zondag uiteraard eerst weer een paar uur in het zwembad gelegen.Aad weer de nodige boodschappen gedaan en de meiden hebben lekker uitgeslapen .Marcin trouwens ook .Hij heeft weer zijn normale nachtrust tot een uurtje of 9.00 .Dat is lekker ,om 8.00 je ontbijt op bed en je dan weer heerlijk omdraaien om verder te slapen. Vanmiddag de toerist uitgehangen en naar het Seapark geweest met de bedoeling om de zeeleeuwenshow  te kijken .Dit lukt alleen niet met Marcin erbij . Hij kan nu wel een poosje zitten maar niet stilstaan.Dan maar bij de vissen en roggen kijken  Krijgt hij ineens van Aad een zeeegel op zijn hand .Vond hij maar niets .Gelukkig morgen weer Chabelita aaien ,dat is tenminste veel zachter.’s Avonds hadden Patrycja en Nicolet het idee om in donker te gaan zwemmen .Nu hoef je hier niet zo lang te wachten tot het donker is , want dat is al om 19.30 .Komt dat even goed uit ,dan kan Marcin dit ook eens ervaren .Zo gezegd zo gedaan .Hij vond het wel vreemd , maar eenmaal in het water voelde hij zich weer als een dolfijn in het water. Na het zwemmen nog zijn toetje eten en om 22.00 naar bed om morgen weer goed uitgerust aan de tweede week therapie te beginnen. Kijken wat deze week ons nog voor verrassingen brengt . De eerste week

spannend in donker zwemmen

heeft al zoveel positieve dingen gebracht , dus voor ons kan het al niet meer stuk , al smaakt het wel naar meer . Voor het thuisfront werkse morgen .Wij zullen aan jullie denken hier in het zonnetje . We zien de reacties wel weer bij ons ontbijt. groetjes van ons allemaal.