dag 10 en 11: een weekendje sightseeing over het eiland

Weekend..!

Allereerst hartelijk dank voor al jullie lieve en positieve reacties op onze dagelijkse berichtgeving. Julian en wijzelf vinden het leuk om te lezen dat zoveel lieve familie, vrienden, klasgenootjes en andere betrokkenen dien Julian deze berichtjes met interesse lezen. En de moeite nemen om ons een berichtje te sturen. Julian vraagt regelmatig of wij ze aan hem willen voorlezen.

 

Ondanks het huiswerk dat we vrijdag hebben meegekregen, gaan we vooral ontspannen en het eiland verkennen. Twee huurauto’s en een plattegrond moeten ons langs de bijzondere plekjes van Curacao leiden. En op bezoek bij Opa Joop en Oma Agatha, want die zijn inmiddels ook geland om de 2e week therapie mee te maken.

Zaterdagochtend begon met een nukkige autoverhuurder die net niet op tijd twee gebutste Kia’s afleverde. Nadat we beide auto’s nauwkeurig vastgelegd hadden op foto-camera (ons krijg je niet om nieuwe schade-claims achteraf), wilden we snel op pad om op tijd de rondleiding op de Ostriche Farm (struisvogels..) mee te maken. Maak de meegeleverde auto-stoeltjes werkten niet naar behoren zodat ons strak opgestelde dag-programma op voorhand de prullepak in kon. Maar goed, uiteindelijk toch vol goede moed op pad…

Op Curacao blijken de deelnemers aan het verkeer erg beschaaft en beleefd, dus het wennen aan onze Kia’s die ‘automatisch’ schakelen en de lokale verkeersregels, leidt niet direct tot verontwaardigd getoeter. Maar al snel blijken de overige verkeersdeelnemers niet de grootste bedreiging om vlot onze eerste eindbestemming te bereiken. Het aantal verkeersborden blijkt zeer spaarzaam, en straatnaambordjes zijn helemaal op 1 hand te tellen. Sandra had haar hoop gevestigd op het sterretje met ‘de Farm’ op de kaart, maar dat bleek na een half uur rijden niet de ‘Ostriche Farm’ te zijn, maar een Eco-Farm. Gelukkig werden we door een lokale bewoner een eind op de goede weg gewezen, die zo attent was om een stuk voor ons uit te rijden.

Uiteindelijk net op tijd voor de rondrit van twaalf uur. Lars zette verschikt een keel op toen de vrachtwagen aansloeg (o help, gaan we dit een uur lang aanhoren…), maar de schrik ik gelukkig van korte duur, en Julian en Stef vinden de rondrit langs verschillende struisvogels reuze interessant. Wij werden zelf vooral op onze wenken bediend door de guide die ze rechtstreeks uit een stand up comedy bar geplukt leken te hebben. In onvervalst Curacao’s werd de mythe van struisvogels die hun kop in het zand steken getackeld, gevolgt door een toelichting waarom struisvogelmannetje kaal geplukt worden (omdat ze er meerdere vrouwtjes op na houden die als paringsritueel hun veren eruit trekken).

Julian heeft met Marko nog een paar struisvogels gevoerd.

Julian en Marko voeren de struisvogels

Julian en Marko voeren de struisvogels

Het landschap in Curacao is opvallend groen omdat de regentijd het afgelopen seizoen lang en intensief was. Ook tijdens ons verblijf valt er zo nu een dan een bui, zeker deze zaterdag. In dit groene landschap vallen de grote cactussen het meest op.

grote casussen domineren het landschap

grote casussen domineren het landschap

Zo stilletjes aan krijgen we meer grip op het wegennet van Curacao zodat we vrij vlot via de noordzijde van de ring naar Blauwbaai (Blue Bay resort) rijden om daar Opa Joop en Oma Agatha te verwelkomen. Even bijpraten en wat boodschapjes doen, en de dag is al weer voorbij..

 

Zondag staat de grand tour over het eiland op het programma. Sandra heeft de wegenkaart voorzien van een aantal cirkel rondom interessante bezienswaardigheden, alle jongens en de strandspullen aan boord, en ‘off we go..’

1e stop is St. Willibrord, al waar zich een kolonie Flamingo’s heeft gevestigd en een lieflijk kerkje staat.

foto stop 1 bij de flamingo's

foto stop 1 bij de flamingo’s

foto stop 2 bij het kerkje van St Willibrord

foto stop 2 bij het kerkje van St Willibrord

Vervolgens rijden we over een avontuurlijk weggetje omhoog naar een uitzichtpunt wat in ons reisgidsje wordt aangeduid als Curacao zijn mooiste uitzichtpunt. Wij zijn niet direct diep onder de indruk, maar we vinden sowieso dat het land niet uitblinkt in schoonheid. Goed, er staan wat mooie landhuizen en het landschap oogt nu groen en glooiend, maar dat de rondrit ons ‘nu in vervoering brengt…; nee.’

fotostop 3: het 'mooiste uitzichtspunt' van Curacao

fotostop 3: het ‘mooiste uitzichtspunt’ van Curacao

Dan ons geluk maar beproeven op de stranden, want de jongens zijn deze toeristische foto-stops nu wel zat, en willen strand en zand. Nu, daar weten ze in Curacao wel raad mee en wij kiezen de ‘Grote Knip’ als onze beach-hotspot. Op zondag ligt dit strand behoorlijk vol met lokalen, compleet met BBQ’s en Reggae muziek. Een leuke en levendige sfeer, en het strand en haar baai zien er zeker fraai uit.

het strand van 'Grote Knip'

het strand van ‘Grote Knip’

Nu is het grootste deel van ons gezelschap het strand naar een uurtje of twee wel zat, en de drie heren zijn uitgespeeld en moe. Eenmaal in de auto liggen ze alle drie al snel te ronken, wat ons doet besluiten om de rest van de rit via Westpunt maar geen nieuwe stops te plannen, en lekker op tijd thuis te zijn. ‘s Avonds rijden we naar Landhuis Brakkeput Mei Mei om lekker uit eten te gaan, met wat ‘live muziek’ en ‘patat voor de heren’ verliep dat best.

Een vol weekend en we hebben het eiland nu wel gezien. Maandag nog een boottochtje naar het Spaanse Water en volgend weekend nog Willemstad, en dan hebben we Curacao wel gezien.