Dinsdag 20 november

Jemig, wat een belevenis. Rennend vloog hij de therapeute in de armen, zwaaide naar ons en liep met zijn eigen koffertje naar binnen. Hij was er weer klaar voor. Ondertussen spraken wij met de familietherapeute over de relatie tussen Joris en Sjors. Hoe kunnen zij hun eigen spel ontwikkelen, maar ook leren samenspelen? Na bruikbare tips komt Joris een knuffel geven en zwaait nog even. Hij wil naar de dolfijnen. In een dag lijkt hij een half jaar ouder. Hij heeft duidelijk zijn structuur gevonden. En wat een rust heeft hij in het water. Hij gilt bijna niet meer, wijst veel minder naar de kant en geniet volop van de dolfijn. Die laat hij zwaaien, springen, met zijn vin wapperen en kusjes geven. Als de dolfijn op het einde een harde kreet geeft op commando, reageert Joris hier niet op. Wij kijken elkaar hoofdschuddend aan. Hoe kan dit? Niet eens zijn handen op zijn oren. Wat een slimme dieren en wat een goede trainsters. Dat kleine mannetje ligt hier op de buik van een dolfijn en krijgt met zijn vinnen een knuffel. Niet te geloven en Joris vindt het prachtig. Ondertussen ziet hij ons echt niet staan. Wij verbazen ons over zijn concentratie. Zelfs als Anja op het dok met foto’s zijn spraak probeert uit te lokken, ziet hij niet eens dat de dolfijn 10 meter de lucht in springt. Die verhoogde concentratie van bijna 4x geloven wij nu wel. Dat zien wij voor ons neus gebeuren.