Dinsdag 21 februari 2017: we gaan echt van start!

De dag dat we echt aan de slag gaan.

Vandaag stond de eerste echte therapie dag op de planning. Maar omdat we ons pas om 13:00 uur hoeven te melden was er in de ochtend ruimte voor wat ontspanning. Voor de vrouwen was dat shoppen. Of eigenlijk boodschappen doen. Een heel avontuur met een busje wat alle toeristen naar de supermarkt brengt. Een spar genaamd Vreugdenhil…dat dan weer wel. Dat busje is echt een onderneming. Op de heenweg al stampend vol en dan moeten op de terugweg de boodschappen er nog bij….. Het ontbreekt nog aan een levende kip en een geit. Verder lijkt het net op transport in Afrika.

De mannen gingen voor hun ontspanning fietsen. Ze hebben een moeilijk parcours langs een oud zoutwinningsmeer gereden. Dat was best pittig in de hitte.

therapie-dag-2-57

Maar daarna gingen we echt op weg naar de eerste volledige therapie dag. En ze nemen hier geen halve maatregelen. Beide kinderen moesten direct volop aan de slag! Er worden veel verschillende doelen tegelijk meegenomen in de twee uur durende therapie. Eerst gaan beide kinderen met de eigen therapeut en de stagiaire aan de slag binnen in de therapie ruimtes. Na ongeveer een half uur gaan ze zich omkleden en naar het dok. Daar wordt trainen met de dolfijn afgewisseld met therapie op het dok.

Voor Jesse is speciaal een coole jongens ruimte gemaakt met zitzakken en hangstoelen. Voor hem is het belangrijk om te leren aangeven wanneer hij spanning voelt. Waar voel je dat en hoe kan je dat aangeven aan je omgeving? Jesse heeft voorlopig gekozen om dat te doen via stress kaartjes. Dat is makkelijker dan vertellen. Jesse moet leren om zijn grenzen te voelen en aan te geven. Maar omdat hij snel geneigd is om moeilijke situaties uit de weg te gaan moet hij ook juist leren om over zijn grens heen te gaan. Het idee is dat hij dan succes ervaringen opdoet. Jesse moet daarom juist dingen gaan doen in de therapie die hij echt heel spannend vindt. Dat zit m dan vooral in lezen/schrijven en dingen vragen of vertellen. Na dat allemaal besproken te hebben gingen ze naar Bonnie.

therapie-dag-2-48Bonnie had er helemaal zin in. Jesse pakte het prima op na gisteren. Hij mag al wat meer zelfstandig zwemmen. Opvallend is dat Jesse erg sensitief met de dolfijn kan omgaan. Hij maakt goed contact en geniet van de aanraking en het knuffelen. Na een tijdje mocht Jesse zelfs even zwemmen met de dolfijn Sami. Dat is het jongste kind van Bonnie. Die dolfijn is 1 jaar en wordt opgeleid als trainingsdolfijn. Hij moet leren om met kinderen om te gaan. Omdat Jesse zo invoelend en rustig is heeft hij even met Sami mogen zwemmen. Zo helpt Jesse bij de opleiding van een dolfijn. Als dat niet goed is voor je ego!therapie-dag-2-60

Daarna gebeurde er iets bijzonders. Bonnie werd even boos op Nubia, de dolfijn van Serra en viel naar haar uit in het water. Omdat Serra en de therapeut daarbij waren kreeg Bonnie even straf. Ze mocht niet meer verder spelen met Jesse. Voor Jesse dus even dok tijd. Hij ging verder over het onderwerp spanning en wat hij moet gaan leren. Alleen al het praten daarover gaf hem heel veel stress. Gelukkig mocht hij daarna nog even met Noubia zwemmen terwijl Serra dok tijd had. Hij mocht haar zelfs ook even laten springen.therapie-dag-2-55Serra is in de therapie ruimte gestart met fysieke grenzen voelen. Ze moest een blinddoek om en dan werden prikkels toegebracht door aanraking op de arm. Serra moest dat omschrijven en aangeven wat ze voelde en of het nog prettig was of niet. Heel lastig voor haar om te omschrijven. Daarna mocht Serra dit bij de therapeute doen en moest ze dus de grens van Merel leren voelen en goed luisteren. Bij Serra merken ze dat haar gevoel in haar lijf erg onder gestimuleerd is. Ze lijkt slecht te voelen. Behalve aan haar hoofd. Dat is juist weer overprikkeld. Daarom gaan ze met haar aan de slag met dat gebied. Ze leert de prikkels te beheersen via een speciaal apparaatje wat lijkt op een elektrische tandenborstel. Maar dat is heel gevoelig voor haar. Ook gaan ze met haar aan de slag met haren wassen. Want ook dat is erg prikkelgevoelig. Ook Serra mag steeds meer zelfstandig gaan zwemmen om haar zelfvertrouwen te gaan vergroten. Het idee is zelfs om later te gaan snorkelen. Dat is een combinatie van prikkels in het gezicht, mondmotoriek en plezier in het contact maken onder water. Tevens gaat Serra de komende tijd steeds meer zorg dragen in de verzorging van Nubia. Ze zal zelf moeten gaan plannen dat de vis schoon wordt gemaakt en dat alle spullen mee worden genomen. Zo stimuleren ze de zelfredzaamheid en haar zelfvertrouwen.

Aangekomen bij het bassin mocht Serra met Nubia gaan spelen met een ring. Dat was direct al best zelfstandig. aar dat ging super!

therapie-dag-2-3Serra mocht natuurlijk ook drijven en kroelen bij Nubia. Omdat ze zo moeilijk dingen aanvoelt moet ze leren voorzichtig te zijn en goed te kijken en te voelen hoe Nubia op haar aanraking reageert.

therapie-dag-2-8

Het was best even schrikken toen de dolfijn Bonnie hard naar Nubia kwam zwemmen en tegen haar aanzwom terwijl Serra en Merel in het water lagen. Maar Serra was heel dapper en is daarna gewoon doorgegaan met Nubia.

Leuk was wel dat Serra en Jesse daarna even op 1 dok mochten omdat Jesse ook met Nubia moest zwemmen. Ze mochten Nubia samen laten springen door een commando te geven. Hoeveel broers en zussen delen zoiets?

therapie-dag-2-28Bij de nabespreking werd het even moeilijk voor Jesse. Hij vindt praten met vreemden moeilijk. Dus moest hij dat gaan doen. Later op de avond was er een kennismakingsborrel voor alle therapeuten, ouders en kinderen. Er zou een therapeut naar Jesse komen die hij niet kent. Met hem of haar moest hij een praatje maken over de therapie en zijn hobby’s. Jesse zag hier erg tegenop maar was zonder tegensputteren meegekomen naar de borrel. Daar werd hij al snel aangesproken door Sebastiaan. En het lukte heel goed! Hij heeft verteld over Bonnie en wat er gebeurde vandaag en over het wielrennen. Grappig is dat Jesse het daarna overal heel serieus oppikte. Hij ging ook praten met zijn eigen dolfijn trainer. En toen we later ergens alleen gingen eten ging hij zelf bestellen. Wat een bikkel is het toch!!!!

We zijn erg onder de indruk van hoeveel dingen er in de therapie tegelijk worden opgepakt en hoeveel de therapeuten zien. Echt ongelooflijk! Als dit zo door gaat gaan we grote stappen maken. Op naar morgen dus!!!!

Als afsluiting wil ik even iedereen die reageert bedanken voor hun support. Zowel via de app als via dit dagboek. De kinderen vragen meerdere keren per dag of er nog reacties zijn. Het is voor hen echt niet makkelijk om zo geconfronteerd te worden met dingen die je nog moet leren. Maar alle positieve reacties helpen echt om door te zetten!!!!!! Dus dank jullie wel namens Jesse en Serra.