Na 3 maanden..

Hoe gaat het nu met Carlijn en Wessel?

Het is bijna een jaar geleden dat wij dankzij de Stichting Nicolette met onze kinderen naar Curaçao zijn geweest om dolfijnondersteunende therapie te volgen.

Het was een heel mooie ervaring wat nog erg leeft binnen het gezin. Als gezin zijn wij daar in staat geweest om met elkaar bewust bezig te zijn met de beperkingen en de mogelijkheden van onze kinderen. Dit heeft zich ook doorgezet thuis.

Carlijn is de oudste en nu 9 jaar. Zij heeft de diagnose PDD-Nos met een taal-en spraakstoornis. Dus een aan autisme verwante stoornis. Zij heeft daar hard gewerkt aan voornamelijk sociale vaardigheden en de mondmotoriek. Carlijn is zich meer bewust geworden van de beperking. Maar weet vooral ook wat ze wel kan en hoe ze moet omgaan met bepaalde situaties. Dit vergt uiteraard oefening. Met de aanbevelingen en wat er besproken is met de therapeut in Curaçao kunnen wij Carlijn als ouders daar mee helpen. Vanuit de directe omgeving hoorden wij regelmatig terug dat Carlijn zeker stappen had gemaakt. Rustiger en zekerder in de contacten. Voor Carlijn was het ook belangrijk om dit verder uit te bouwen in Nederland. Dankzij de dolfijntherapie staat zij nu meer open om nieuwe dingen te leren. Onlangs heeft zij een training afgerond bij het centrum autisme. Dit was een sociale vaardigheidstraining. Voor het was het mogelijk om in een groepstraining deel te nemen. Voorheen heeft Carlijn altijd individueel therapie gehad. Het was voor haar goed om te ervaren dat er meer kinderen moeite hebben met bepaalde situaties. Zij kunnen dan ook leren van elkaar en een stukje herkenning ervaren.

In ieder geval was de ervaring met de dolfijn geweldig voor haar. Ze was goed gemotiveerd en daar heeft ze nog profijt van. Ze heeft ook heel mooie herinneringen. En zonder deze therapie had ze nu minder zeker in haar schoenen gestaan.

Wessel is de jongste en is nu 7 jaar.Wessel heeft PDD-Nos en ADHD.  Hij heeft het nog heel vaak over Li-Na. De dolfijn waar hij mee mocht zwemmen. Ook wil hij nu natuurlijk dolfijnentrainer worden. Wessel heeft het behoorlijk zwaar gehad in Cuaçao. Maar heeft ook heel veel bereikt. Heeft meer zelfvertrouwen ontwikkeld. Het is nu wel wat fragiel maar ook met hem is er in Nederland een vervolg op waar hij daar mee bezig is geweest. Dit was van te voren al besproken met de therapeuten. Inmiddels heeft hij de ergotherapie afgerond. Wel is hij op advies van de therapeut uit Curaçao gestart met PMT. Dit staat voor psychomotorische therapie. Waardoor hij met emotionele blokkades kan leren omgaan door middel van beweging. Nog steeds wordt er veel aan het zelfvertrouwen gewerkt. De resultaten zijn duidelijk zichtbaar. Dankzij de dolfijntherapie staat hij ook meer open om zich vaardigheden eigen te maken. Een voorbeeld is ook het omgaan met boosheid. Dit verloopt wat rustiger en hij leert het ook vaker verwoorden. Ook op school durft hij te gaan leren lezen. Dit maakt zijn wereld ook weer een stukje groter. Verder is Wessel ook gestart met muziektherapie. Dit geeft hem de mogelijkheid om zichzelf beter te leren kennen. En omdat rond de tafel gaan zitten en gaan praten nog geen optie is dit een mooie manier. Het blijft nog zoeken en steeds aanpassen maar er is sinds Curaçao meer rust voor hem en het gezin.

Wessel kan nog steeds helemaal blij worden als hij over de dolfijnen verteld. Het heeft hem zo geraakt dat hij geen afscheid kon nemen. Dit was te emotioneel. De eerste weken na thuiskomst mocht ook niemand de foto’s zien en wilde hij niet vertellen. Gelukkig heeft het wel een plekje gekregen en kan hij nu met ons heerlijk nagenieten.

Wij zijn heel blij dat wij met het gezin deze unieke kans hebben gekregen. Want we hebben zo een nieuwe start kunnen maken. De kinderen hebben duidelijk resultaat geboekt en dit geeft ze meer kansen in de toekomst. We zijn de stichting en natuurlijk alle donateurs erg dankbaar!!

Wessel, Carlijn, Jan en Ellen van Marion

Hallo allemaal,           

Ondertussen zijn wij ruim drie maanden terug vanuit Curacao waar Bjorn dolfijnentherapie mocht volgen.
Zowel Bjorn als Sven vragen nog bijna dagelijks wanneer we weer terug gaan naar de dolfijnen.
Wat een bijzondere tijd hebben we daar met elkaar gehad.
We zijn Stichting Nicolette heel erg dankbaar dat we dit met het gezin en opa en oma konden doen.

Er is gevraagd of we een stukje willen schrijven hoe het met Bjorn is gegaan na terugkomst vanuit Curacao en hoe het nu met Bjorn gaat.
Bjorn is een week of drie heel ontspannen geweest, terwijl hij zich anders wel druk kan maken wanneer iets anders gaat dan normaal.

Na een week of drie zagen we dat hij ons meer ging uitdagen en zijn grenzen ging opzoeken.
Het leek wel of hij wilde nagaan of we de tips en handvaten die we van Dirkje hadden gekregen nog wisten.
Dirkje had ons hier al voor gewaarschuwd en dit was en is soms niet altijd even gemakkelijk.
Maar uiteindelijk pluk je er wel de vruchten van en zie je dat het werkt.

Wat ook erg leuk is, is dat we nog regelmatig contact hebben met Dirkje, gewoon even een bevestiging  of we het goed doen.

We zien een grote vooruitgang in Bjorn zijn zelfstandigheid. Hij kleedt zich zelf aan en uit.
Hij eet nu ook ’s avonds zijn warme maaltijd zelfstandig, met mes en vork op. Dit zijn behoorlijke stappen vooruit.
Uiteraard heeft hij er echt niet altijd zin in, maar we weten nu dat hij het kan en kunnen hem op een positieve manier hierin sturen.

We hebben geleerd dat Bjorn het nodig heeft om zijn zelfvertrouwen te vergroten.
Veel positieve stimulans werkt bevorderend op zijn zelfredzaamheid en gedrag.

Wat wij vooral geleerd hebben is om te proberen Bjorn zijn negatieve gedrag om te buigen in positief gedrag.
Dit doen we door negatief gedrag te negeren ( want negatief gedrag is ook aandacht ) en te proberen Bjorn af te leiden in de vorm van iets anders aan te bieden. Wat je hiermee voorkomt is dat je regelmatig boos moet worden en in een negatieve spiraal van aandacht komt.

Dirkje heeft ook hard gewerkt aan Bjorn zijn mondmotoriek en spanning, de logopedistes thuis zijn hier verder mee gegaan.
We merken dat Bjorn steeds beter tweelettergreep woorden gaat zeggen, hij moet hier nog wel in gestimuleerd worden, maar we merken dat hij het wel kan.

Zoals jullie kunnen lezen zijn het twee zeer leerzame weken voor ons allemaal geweest, waarin we hebben genoten, hard hebben gewerkt en veel hebben geleerd, waar we nu nog steeds profijt van hebben.

Dus Stichting Nicolette, we kunnen het niet vaak genoeg zeggen, nogmaals heel hartelijk bedankt. We hopen dat er nog veel kinderen richting Curacao mogen gaan. Want deze kinderen verdienen het!

Mei 2011: Thijs mag naar de dolfijnen therapie in Curaçao! Samen met papa Wim, mama Esther en broertje Rens, vertrekt Thijs in mei 2011 naar Curaçao voor de therapie met dolfijnen. We hebben dan eigenlijk nog geen idee wat ons te wachten staat en hopen alleen maar dat het een mooie tijd wordt waarbij Thijs vooruitgang mag boeken. De eerste dag van de therapie wordt de doelstelling geformuleerd samen met de therapeut. Voor Thijs is dit communicatie,  mondmotoriek en zelfredzaamheid (aan- en uitkleden). Tijdens de therapie op Curacao wordt er ook gewerkt met gebarentaal. Dit blijkt Thijs goed op te pikken; op een gegeven moment vond Thijs het werken tijdens het eerste half uurtje therapie binnen wel voldoende en maakte zelf het gebaar voor zwemmen! (Thijs vond het dus wel tijd om met dolfijn Gee Gee te gaan zwemmen!) Ook imiteert Thijs na een paar dagen al een aantal klanken, echt super! In de loop van de tweede week komen hier steeds meer klanken bij en gaat hij de klanken al sneller maken. Het klanken maken kost Thijs wel veel energie maar hoe vaker we dit oefenen hoe beter dit zal gaan. De gebaren moeten we ook gaan toepassen zodat Thijs zich op kortere termijn beter kan gaan uiten. De mondmotoriek verbetert ook al in de tweede week. Thijs steekt de tong al veel beter uit, nu moet de tong nog naar boven. Thijs krijgt hiervoor gezicht- en mondmassage om de mondmotoriek te bevorderen.

Als we terugblikken naar de periode in Curaçao is er voor ons een hele brede basis gelegd en hebben wij het vertrouwen gekregen dat het voor Thijs wellicht mogelijk is om in de toekomst woordjes te gaan zeggen! Dit is alleen mogelijk door thuis door te gaan op de ingeslagen weg. Hier zijn we dan ook fanatiek mee gestart. We hebben een goede logopediste gevonden die met ons de ingeslagen weg is ingegaan. Wij gaan wekelijks naar haar toe en dagelijks oefent Thijs thuis fanatiek met mama of papa. Inmiddels maakt Thijs al veel meer klanken en kost het ook al minder moeite om de klanken te maken. De klanken komen er steeds vlotter uit! Het leuke is ook dat Thijs het heel erg leuk vindt om de klanken te oefenen. Thijs is zelf ook veel bezig met de klanken en begrijpt inmiddels goed dat dit een manier is om iets duidelijk te maken. Daarnaast heeft Thijs al vorderingen gemaakt in zijn mondmotoriek (o.a. veel beter tong uitsteken, tong naar boven). Wij geven Thijs twee a drie keer in de week mond- en gezichtsmassage.  Naast de klanken werkt Thijs ook hard aan de gebarentaal. Thijs pikt de gebaren goed op en kan zelf al aardig wat gebaren maken. We merken steeds meer dat Thijs echt iets wil gaan vertellen door middel van gebaren en klanken en nu is het zaak voor ons om hem daar zo goed mogelijk bij te helpen!
Tot slot willen we nog vermelden dat Thijs ook meer zelfvertrouwen heeft gekregen. Dit uit zich o.a. ook in zijn motoriek; hij loopt beter en klimt zelf zijn stoel in! Maar Thijs neemt ook meer initiatieven. Kortom, Thijs is echt met sprongen vooruitgegaan sinds we terug zijn uit Curacao. We kijken de foto’s ook heel regelmatig terug en dan wordt Gee Gee “platgeknuffeld” en gekust door Thijs!

Rico heeft in mei 2011 dolfijntherapie gevolgd via stichting  Nicolette.
En wij zijn zo ontzettend dankbaar dat Rico deze therapie heeft mogen volgen!!
Bij het CDTC is met name de concentratie, evenwicht, onzekerheid,faalangst en het formuleren van langere zinnen getraind.
Nu een half jaar later kunnen we zeggen, dat Rico minder faalangst heeft en zelfverzekerder is.
Hierdoor durft hij eerder nieuwe dingen aan te pakken.
Dit komt ook mede doordat hij zich veel beter verstaanbaar kan maken.
Wat betreft de concentratie zien we dat daar nog veel mee getraind moe worden, dit heeft zeker nu ook de aandacht op Rico’s nieuwe school.
Ook het trainen van zijn evenwicht heeft vruchten afgeworpen, want Rico kan sinds een paar maanden zonder zijwieltjes fietsen!
Wij zien dankzij de dolfijntherapie vooruitgang bij Rico en daar  genieten wij elke dag van!

Groetjes, Ronald en Rita