Zaterdag 4 en zondag 5 maart; ontladen….

En dan is het opeens over…..en dan?

De afgelopen 2 dagen zijn rare dagen geweest. Tot nu toe had de hele periode in het teken gestaan van de dolfijnen en de therapie. Alles draaide daar om en was daar op afgestemd. En opeens valt dat weg. Jesse ontdekte zaterdag dat hij heel erg moe was. We hadden gepland om redelijk vroeg naar Willemstad te gaan, maar dat werd lekker wat later. We werden allemaal om 9 uur pas wakker. Moe!

Maar uiteindelijk gingen we op weg. Met het openbaar vervoer dit keer. Erg leuk. Je wacht bij de bushalte en elke 10 minuten komt er een klein busje voorbij. Als er plek is stap je in en voor een paar gulden sta je zo in het centrum.

Busje komt hier altijd zo.....

Busje komt hier altijd zo…..

En hou je vast wat ze rijden hard!

En hou je vast wat ze rijden hard!

Willemstad is echt een heel leuk gezellig stadje. Met mooie huisjes, leuke pleintjes en gezellige terrasjes. En heerlijke marktjes om over te struinen.

Heerlijk authentiek zo'n markthal in Willemstad.

Heerlijk authentiek zo’n markthal in Willemstad.

Ze verkopen hier alles wat wij doorgaans weggooien bij het opruimen van de schuur.

Ze verkopen hier alles wat wij doorgaans weggooien bij het opruimen van de schuur.

Jesse wilde nog even de echte toerist zijn:

laatste-weekend-17

En dan mogen een bezoek aan de pontjesbrug en de mooie gekleurde geveltjes niet ontbreken.

laatste-weekend-5 laatste-weekend-10

Dit lijkt heel veel maar we hebben het eigenlijk heel rustig aan gedaan. Vooral Jesse gaf aan heel erg moe te zijn. Hij was niet vooruit te krijgen. Dus op tijd terug naar huis en nog even een dutje gedaan in de middag. En ook aan Serra konden we goed merken dat het een intensieve tijd is geweest. Zij had een terugslag. Dat was door de therapeuten wel al voorspeld. We hebben het dus maar zo rustig mogelijk opgepakt en gewacht tot de storm weer ging liggen. En dat was uiteindelijk zondag eind van de middag.

Met een kleine leuke onderbreking. Want op zaterdagavond hadden we een afscheidsetentje gepland met de gezinnen van het park die ook de therapie hebben gedaan. Bij een heerlijk strandtentje waar je kunt eten met je voetjes in het zand hebben we op een gezellige manier gedag tegen elkaar gezegd. Veel van elkaar geleerd en met elkaar kunnen delen. Mooi zulke spontane waardevolle ontmoetingen!

laatste-weekend-25

En dat werd in stijl afgesloten met een polonaise over het strand.

laatste-weekend-28

En zondag ging het tempo nog verder naar beneden. Iedereen in het mooie blauwe huisje had slecht geslapen vanwege dipjes en plotseling ziek zijn. Vandaag de dag om alles voor het laatst te doen. Voor het laatst mountainbiken, naar het strand en voor het laatst heerlijk snorkelen.

We hebben wel de tijd ook gebruikt om lijstjes te maken van wat we thuis verder op gaan pakken. Lijstjes per kind, maar ook voor ons als ouders samen. Dat zijn soms hele kleine praktische dingen, maar ook best grote beslissingen die geregeld moeten gaan worden. Over een week of 2 krijgen we van beide kinderen de rapportage opgestuurd. Daar zal een verslag bij zitten maar ook de adviezen om verder mee aan de slag te gaan. Deze verslagen zullen we ook delen met de scholen en andere betrokkenen rondom Serra en Jesse. Zo hopen we zoveel mogelijk profijt te halen uit de dingen die hier naar voren zijn gekomen. Met de therapeuten kan dan via de mail contact gehouden worden. Daar zullen we zeker gebruik van gaan maken.

Nu morgen weer naar huis. Aan de ene kant jammer omdat het leven hier goed is. Maar ook wel weer fijn om de structuur van thuis weer op te gaan pakken. We zijn duidelijk klaar hier en kijken uit naar de volgende stappen.

Want er zullen altijd stappen zijn die weer genomen moeten gaan worden….maar met frisse moed gaan we daar mee verder!

Hiermee sluiten we het dagboek dan ook af. We willen iedereen die ons gevolgd heeft de afgelopen periode heel erg bedanken. De vele berichtjes (via de site, maar ook privé via de app. en de mail) hebben wij echt als heel steunend ervaren. Het schrijven van het dagboek was een heerlijke manier om alles op een rij te zetten voor onszelf. Maar ook om duidelijk te kunnen delen wat wij zoal tegenkomen met twee kinderen die ons uitdagen om hen op de juiste manier te helpen. We hopen dat het duidelijkheid heeft gegeven over wat dolfijn ondersteunende therapie in kan houden. En op welke manier het zo effectief kan zijn. Wij bedanken Stichting Nicolette dat ze dit voor ons mogelijk hebben gemaakt.

En we hopen vooral over te dragen dat onze kinderen vechters zijn! Wij zijn zo trots!